Erasmus von Rotterdam und Martinus Lipsius. 75t) 



suspieiendam paternitateiu tuam aggredior. Sed buc lue per- 

 pulit, crede«^*uilii, tidueia, quam de insigni tua humanitate con- 

 cepi. Neque pniin aut semel diimtaxat aut una solum in re 

 illam expertrts sum. Quid ergo mirum, si hac fultus tentare 

 ausus sum,i*Qij^ alioqui uel cogitasse religio fuisset ac piaculum 

 inexpiabile? Verum ne iusto diutius praefari videar, corpore 

 (Christo gratiae) incolumis sum: animi uero mei iudicium aethe- 

 reo iudici lubens permitto; is enim falli non potest. Quantum 

 vero ad nostra qualiacunque attinet studia, non parum negotii 

 nobis exhibuit Augustinus idque multo tempore. Contulimus 

 enim Codices impressos ' cum vetustis exemplaribus manu 

 scriptis. Nemo mihi persuasisset unquam adeo esse deprauata, 

 mutila laceraque tanti viri opera, ni ipse expertus essem. Atque 

 utinam vel tandem contingat fauentibus superis, ut videamus 

 ea sublatis quoad licet mendis et semotis nothis, typis excusa 

 nitidioribus. Quid vetat bene ominari? Erat mihi animus per- 

 gendi, quo coeperam, sed antiquis destituor -exemplaribus, nec- 

 licet adire bibliothecas alias. Tribus verbis indicaui nostro 

 venerabiH Priori, quid mihi esset animi, rogans liceretne tale 

 quid proponere coetui patrum, sed hortatus est me, ut aequani- 

 miter clausurae meae tempora perferrem ac mox acquieui. 

 Sed dices. Nihilne de Erasmo? Accepi paucis abhinc mensi- 

 bus aliquot ab eo epistolas. Harum postrema insinuat se ad mor- 

 tem usque aegrotasse spemque facit etsi non omnino solidam 

 sui reditus. Haec tibi scribere visum est, pater mi venerande, 

 ut noris nos etiam absentes tui meminisse teque animo non ficto 

 diligere. Oro, ut vicissim nostri memor esse digneris in tuis 

 precibus. Ad haec si quid est, quo nostris studiis consulere 

 potes, quaeso ne tuo desis officio. Bene vale pater amantissime. 

 Ex nostra cellula nona die Aprilis. Anno MDXXV. 

 Aus dem Cod. Hör. A. fol. 118 f. 



' Die Ausgaben, die bisher von Augustinus erschienen waren, sind die 

 Basler von 1506 (apud lo. Amerbachium) und die des Badius 1515. 



