Erasmns von Rotterdam und Martinus Lipsins. 775 



mihi collo^uium ^ grata familiaritas fiiit. Si quid certi de his 

 nosti, age pro tiia humanitate, uti confido, ut et ego certior 

 fiam. Vale integerrime et animo meo dilecte frater. Ex Viridi 

 valle ' 17 calend. lunias. 



Aiwu^«»«f*^Cod. Hör. A. p. 137. 



Löwen. -LXyk.X-ll. 



Martinus Lypsius integerrimo D. Guilelmo Louaniensi 

 Viridisuallis in Zonia Canonico S. D. 



Nescio, quam mihi famam quamue narras eruditionem, 

 ego nee arrogo mihi nee agnosco. Si epistola me ciuiHter 

 moneret aut utiHter doceret, gi'atior esset. Neque tarnen cum 

 haec dico, prorsus ab ea quam mihi trihuis humanitate ahenus 

 haberi vehm. Tu vero interim sagaciter agis, qui in Annam 

 genitricis tuae neptem reiicis culpam, satis diuinans, quod in- 

 deconim mihi ducerem, si cum virguncula pudente uel ex- 

 postularem uel rixarer. Verum, ut ad rem veniam, non eundum 

 mihi est ad bibliothecam facultatis artium pro libro, quem petis ; 

 nam eum nobis exhibet nostra bibliothecula. Si persistis in 

 sententia, agam cum nostro suppriore Hieronymo, ut per men- 

 ses aliquot vobis usui esse possit. Porro Saxo Grrammaticus 

 ex eniditorum amicorum colloquio tantum innotuit nobis satis- 

 que cognita mihi est Danorum historia. At bibliopolis huius 

 academiae ne nomen quidem ipsius innotuit: tantum abest. ut 

 de caeteris eins lucubrationibus quicquam norint. Opinor tarnen 

 verum esse, quod Gerardus Nouiomagus tibi retuHt, taliter 

 qualiter mihi notus, nempe ex una atque altera epistola, quam 

 scripsit Erasmo. Caeterum tu, mi Guilehne, si mihi vicissim 

 cupis gratificari, mitte ad nos exemplar vestrae bibliothecae 

 Augustini de döctrina christiana certioresque nos redde, num 

 et alia vetusta vobis sint vohmiina. Et ut ahquando finem 

 faciam, oro ut ofticiose meis verbis salutes venerandi coUegii 

 vestri suppriorem Bartholomaeum Meerbekanum et Arnoldum 



1 Berühmtes Augustinerkloster im Zonia-Walde, der .Jungfrau Maria und 

 Johannes dem Täufer geweiht, wurde einst Groenendal genannt; vgl. 

 Sander II. 16 ff. 



