782 Horawitz. 



mus. Audiam, modo se fateatiir huiusniodi n^niis in tui amorem 

 olim tuisse pellectum. Neque enim tarn obesae naris sum, ut 

 non intelligara. quid in Lypsio suo amarit Erasmus, quod et 

 ante diuinabam, fateor, cum nihil adhuc tuarum vidissem litera- 

 nim, nee tum aliud mihi praesagiebat animus, cum audirem 

 tibi familiärem cum illo consuetudinem esse, quam literarum 

 vel maxime gi'atia tam felicem inter vos coiisse amiciciam. 

 Tun' igitur literas tuas, meras omnino elegantias et veras cordis 

 mei delicias, has tu, si diis placet, nenias appellabis? Sed de 

 his iam plus satis. Mones ,ne cuiuis ac citra delectum mani- 

 festem animi mei sententiam' et cet. Verum id tam amice facis 

 ac dulciter, ut verba ipsa veri amici dulcem testentur affectum. 

 Quem ut vere grato amplector animo, ita quod vere res est 

 non dissimulo. Si bene tibi notus essem et pectus meum ita 

 posses perspicere, ut hos apices intueris, scires profecto, quam- 

 non fiient necessarium hoc monuisse. Non sum (mihi crede) 

 hac in re tam praeceps, ut tu forsitan arbitraris. Mouit te. 

 reor, quod ignoto prorsus et nunquam mihi viso homini nihil 

 cunctatns anirai mei iudicium tam facile indicaueram ac proinde 

 talem me credebas apud alios, qualis vidcbar apud te. Quod 

 quam longe aliter se habeat, utinam, mi Martine, nosses. Si- 

 quidem in opinione tegenda et supprimenda animi sententia, 

 plus valeo (dicam forte aiTOgantius, sed tamen vere), quam 

 c'uiquam persuaderi posset. Quem certe morem genuina qua- 

 dam naturae ratione satis mihi familiärem sentio, cum in Omni- 

 bus, tum potissimum in istis atque huius generis rebus, quae 

 (ut vere seribis) nihil authori referunt praeter odium et inuidiam. 

 Non quod haec magnopere timeam, sed quod a natura ita sum 

 institutus, ut nolim de hisce rebus cum quoque raortalium di- 

 gladiari. Tarn raultis iam annis hie versor, inter eos, quibus 

 non alia sunt studia, quam ea, quae alicubi tibi recensui: tamen 

 hactenus me nemo audiuit vol trihus uerbis de his disserentem. 

 non ob aliud sane, nisi quod^(ut tuis utar verbis) sanabiles non 

 reperio et id me apud istos fnistra nulloquc fructu sciam factu- 

 rum. At tecum mihi longo alia ratio est. Verum hac do re 

 nunc dicam nihil, quod me istius iam iamque pudeat gannüitatis. 

 Serraones Petri Rauennatis non peto iiec petam, donec ocium 

 obtigerit ad hoc necessarium. Quod an aliquando dabitur haesito: 

 ita in dies accrescunt occupationes et in hydrae morem uno con- 



