786 Horawitz. 



ut Venerem Attieam sapere illam scribas et, quae mea opinione 

 Gotticam barbariem, tua meros lepores prae se ferre dicatur. 

 Tenes rursirm ineum de meis scriptis iudicmm, cum tuo ex 

 diametro pugnans. Verum, ut tuam hac in re sententiam reiicio, 

 ita tuum in me studium aftectumque singularem obuiis ulnis 

 amplector. De ueritate igitur duntaxat inter nos dissensio est, 

 de amore vero probe admodum conuenit. Itaque laus haec ab 

 homine mei amantissima promanans beneiicii loco a me repu- 

 tatur. Quidni? An non beneficium est gratuitum encomium e 

 simplici synceroque pectore profectum? Totis Anticyris dignum 

 dixero hominem,' qui hoc negarit. Optarem equidem, mi 

 Gulielme, tuum de me testimonium tarn esse verum, quam est 

 jjlausibile, nee quisquam id mihi ceu inepte auido vertere vitio 

 potest. Caeterum, si laudes tam immodicas agnouero, philautus 

 et impudens omnium ore censebor. Neque tamen cum haec^g 

 dico, amicum mendacii reum facere velle existimer. Scio enim 

 hoc, quicquid est vitii, non nisi ex amore proficisci. Et absur- 

 dum plane esset in te, qui vehementer amas, requirere oculos, 

 quibus carere dinoscitur, quisquis impotenter amat. Non quod 

 in totum ac simpliciter oculis capti dicantur, sed quod crebro 

 nimium caecutiant in amatae rei viciis, quae'^ sycophantis et cri- 

 ticis maxime conspicua sunt. Posthac igitur aliud scribendi 

 argumentum assumito, in quo nee de veritate nee de amore 

 inter nos sit controuersia. Rem posco tuo illi ^ ingenio et dignam 

 et facilem, ne si me cogas vicissim in tui laudationem exerere 

 calamum, forte quispiam parum aequus vel tibi vel mihi dicat : 

 mutuum muli scabunt.^ Post haec liberas me scrupo, quo 

 frustra laborabam, monens, ne citra delectum cuilibet animi 

 tui iudicium proderes. Scribis enim in haec verba: ,In opinione 

 tegenda et supprimenda animi sententia plus valeo (dicam forte 

 arrogantius, sed tamen vere) quam cuiquam persuaderi posset^ 

 et cet. Emoriar, si quicquam in totis literis tuis etiamsi gratis- 

 simis tantum mihi gignat teeticiae quantum unica haec teque 

 digna prorsus sententia. Quis eiusmodi non adamet ingenium ? 



' Erasm. Proverb. 318 E. 

 2 qui. 



• Man erwartet illo. 



* Erasm. Proverb. 3UÜ A. 



