Erasiiius Ton Rotterdam und Martinas Lipsins. 787 



Quot hodie* cernlifius raris - adinodum praeditos dotibus, qui 

 liac iina ro tum sibi, tum amicis perniciem accersunt. Quod 

 uero Annonium Saxoni tuo iung'erc recusas, recte facis. Est 

 quidam Otto ' -ab aliquibus mihi laudatus, sed quid de hoc 

 dicam iii'*^'?i^sentia non habeo, quod nunquam ilhim viderim. 

 Visum mihi est scribere tibi nomen autoris, ue viderer meo 

 defuisse officio (meo) : - tibi discutiendum relinquo, dignusne sit, 

 qui Saxoni accedat. Porro de paraphrasibus dixi viro, qui 

 alteram epistolam mihi tradidit, qua distichon poscis, quod 

 Theodoricus nullam suis typis excuderit post Erasmi in Ger- 

 maniam discessum. Attamen praeter illas, quae abs te numerantui', 

 impressit et illas, quas in utramque ad Corinthios epistolam 

 edidit Erasmus. Sed quem non remoretur quod scribis : ,Habes 

 hie rursus scriptorem praeclarum minimeque Laconicum, quippe 

 loquacem simul et ineptum : et ego, fateor, scripturum me 

 pauca speraueram. Scis, quid commemorem, et vides pauca 

 illa, in quam multa bene fortunante Minerua transierint, fortasse 

 ne vel semel nugae meae tolerabiliores tibi quamlibet reddantur 

 breuitate neue in istis etiam loquacitas deesset ineptiis.^' Qui 

 consistit quaeso, ut ea, quae Pallade auspice conscripseris, 

 nugae sint et ineptiae? Sed tuae nugae seria tractant et Mi- 

 nerua avitore docte ineptire conuinceris. In priorum ^ literarum 

 calce iubes, ut Campensem tuo nomine salutem. Id feci, sed per 

 epistolium. Nulla quidem cum illo est familiaritas, sed duntaxat 

 semel in cenaculo aduenientibus hospitibus deputato cum ipso 

 prandium sumpsi. Multus tum inter nos fuit sermo de Nicoiao 

 Buscoducensi meo quondam praeceptore: prorsus tarnen igno- 

 rabam, eum, cui ^ loquebar, esse Campensem. Mox ubi abces- 

 sisset, audio a caeteris conuiuis cum Hebraearum literarum 

 professore mihi fuisse colloquium. Quid dicam, mi Guilelme? 

 Vix potui eo die contracti maeroris nebulam discutere et in- 

 felicissimus mihi videbar, quod sero nimis mihi innotuisset vir 

 ille non minus pietate, quam eruditione praeditus. Nunc tandem 

 de carminibus, quae mitto pauca. Poposcisti, ut ipse tibi disti- 



' Am Rande: Otto Friburgensis (soll wohl heissen Frisingensis). 

 - meo irrthümlich vom Schreiber wiederholt. 

 ^ ineptiae. 

 * p ;//orum. 

 ^ quicum? 

 Sitzungsber. d. phil.-hist' Cl. C. Bd. H. Hft. 51 



