Erasiuus von Rotterdam und ,'\Iartinus Lipsiiis. 793 



(loDiinuis abbas responderit, superuacuum puto refeiTe, propterea 

 quod alii t^ iam rreuoueris instituto. Patri tno nihilominus inti- 

 maui per binas literas abbatis animum et considiii, ut te per 

 biennium toeimiumue scholas frequentare permitteret et de 

 vietii aliisgue^necessariis prouideret apud aliquem probum pa- 

 riter ac dbctum virum, aut in Hieronjmitarum collegio alicubi 

 te collocaret, donec lubricae aetatis annos morum maturitate 

 et studii assiduitate transcendisses, quateiius tandem ad opta- 

 tum deuenire posses iinem. Interea dominus abbas noster, cui, 

 ut praefatus sum, te commendaram, viam uniuersae carnis in- 

 gressus est et is, qui in defuncti locuni successit, in capite 

 aduentus dominici certas ob causas Bruxellam profectus est, 

 euius praesentiae ut ipse exhibereris, patrem tuum per episto- 

 lam monui et rogaui. Ipse vero respondit, quod te in academia 

 Louaniensi apud canonicos diui Augustini studiorum gratia 

 eollocasset ac post sesquiannum tuis deuictus precibus tibi con- 

 sensisset, ut ibidem viuere posses ac mori in ciiltu et consti- 

 tutionibus eorundem. Quibus auditis non obstante mea pro te 

 soUicitudine, qua optabam te in nostro coenobio famulari summo 

 deo, protinus consolationem accepi, non quaerens meam hac in 

 re oblectationem, sed diuinam erga te impleri prouidentiam, 

 persuasum Habens, quod in quouis loco unus deus colitur, uni 

 regi militatiu'. Et licet corpore ob locorum intercapedinem 

 sumus disiuncti, mente tamen ac spiritu per charitatem vicissim 

 alius pro alio precantes uniti esse possumus. Nee refert, quod 

 capitis Corona et corporis cultu dissimiles sumus, modo chari- 

 tate non licta, humilitate vera, obedientia, longanimitate, cordis 

 puritate aliisque virtutibus coram deo pariformiter insigniti re- 

 periamiu'. Fateor, äuget cordis mei laeticiam, quod non ad 

 ordinem Dominicanorum, Minoritarum vel caeterorum quorum- 

 libet mendicantium sis vocatus, qui licet in suo quisque gradu, 

 si recte viuant, optime seruari possint, quia tamen quaqua- 

 uersum curritare coguntur et inter seculares plerumque versari, 

 metus estj ne plus de propria sui cordis puritate perdant^ 

 quam de proximorum saiutc lucrentur. Iccirco tibi, mihi ac 

 noötri similibus summopere curandum est, ne nostrum secessum 

 ac solitudinem digno fructu vacare patiamur. Quin imo quod 

 illi inter seculares non sine sui dispendio circumcursantes 

 undique efficere conantm', hoc nos per humilem et sanctam 



