Kleinpie altpolnisclie Texte des XV. und Anfangs XVI. Jahrhundertes. 291 



-paiiye lezu Kryfzczye, ckwalye czye na krzyzv vyfzqczego, 

 czyernovq koronq na glowye nofzqczego, profzq czye, aby krzyz 

 twoy vyhavyl mye od angyola, hyvczego, amen. 



panye lezu Ki^yfzczye, chvalye czye na krzyzv zawyefzonego, 

 zolczyq y oczthem poyonego, profzq czye, hy rani tvoye hyly lye- 

 karfztvem dvfze moyey, amen.^ 



panye lezu Kryfzczye, chicalye czye y profzq dlya ony 

 gorzkofzczy, a nawyeczy, gdy naflyacheilinyeyfza dvfza twoya wy- 

 fzla fz czyala ticego, zmylvy fzye nad dvfzv moyq czafzv vyfzczya 

 yey fz czyala mego, amen. 



p)anye lezu Kryfzczye, chvalye czye w grohye lyezqczego, 

 myrq y mafzczyamy jyomazanego, profzq czye, aby fzmyercz twoya 

 hila hy zywoth moy, amen. 



O panye lezu Kryfzczye, chvalye czye da pyekla fzthqpvyq- 

 czego, ayefhe vybawyayqczego, profzq czye, racz my hycz mylo- 

 fzczyw a nyedopvfzczay mye tamo tcnycz, amen. 



panye lezu Kryfzczye, chvalye czye z martvycli ivfzfhalego, 

 w nyebo ivfztliqpvyqc?:ego y na p)'>'civyczy boga oycza fzyedzqczego, 

 jjrofzq czye, fzmylvy fzye nademnq a racz my dacz do tivey 

 clnvali przycz, amen. 



panye lezu Kryfzczye, j^'^ft^^crzv dobry, fzpravyedUve za- 

 cliovay, grzefzne vfzpravyedlyn-, a fzmylvy fzye nad ivfzyfzthkymy 

 ivyernymi, a bqdz my mylofzczyw grzefzneniv, amen. 



panye lezu Kryfzczye, chvalye czye na fzqd ptrzychodzq- 

 czego, fpraivyedlyve do rayq ivzyvayqczego, profze czye, yz by 

 thvoya mqka vybavyla nafz od pyekla gorqczego, amen. 



boze, ktory dlya otlikupyenya fzwyatha chczyalefz fzye 

 narodzycz, obrzezacz, od zydoiv ivzgardzycz, od Jiidafza ivydaivcze 



1 Hier fügte der Schreiber des Gebetes "C die Worte hinzu : quere orationem 

 secundo folio ante. 



2 Der Schi-eiber hat diesem Gebete folgende, für seine Denkart ziemlich 

 charakteristisclie Worte hinzugefügt: Haue orationem infra scriptum 

 semel in die dicens, consequetur octaginta milia indulgentiarum. Item 

 quadraginta diebus cam continuantibus, Bonifacius VIII. dedit plenariam 

 indulgentiam. Et potest dici post sermonem de mane. 



19* 



