der ungrischen Geschichte des 17. und 18. Jahihiiiulei ts. 187 



studia converterint , non possunius nos ulla ratione cansam confoedcratorum 

 nostrorum ita deserere, ut quicunque illos violatis inducijs iirpedivcrint, quin 

 illico nos quoque pro hostibus inimicisque reperiantur (?sic). 



Quod ut fieri inter Christianos minime convenit, ita quoque vestrae sere- 

 nitati incumbit, paeem potius et tranquillitatem regnorum Christianorum quam 

 belli fomenta, inimicitiasque proeurare, super que omnia sententiam atque 

 voluntatem V. Serenitatis libenter intelligere cupimus. 



His vestrae Serenitati omnem a Deo prosperitatem ex animo precamur. 

 Datum in oppido Rinia Zamboth die 29. Jan. anno 1620. 



Eiusdem Serenitatis Vestrae 



Gabriel princeps. 



Copia. Staatsarchiv. Ung;. 



III. 



3. Februar 1620. 



Schreiben des Palatins Forgacs an den Kaiser. 



Sacratissima eesara regiaque maiestas domine domine clementissime. 



Fidelium obsequiorummeorum in gratiam saeratissimae majestatis vestrae 

 humillimam subiectionem. 



Benignas Maiestatis vestrae literas reddidit mihi, eiusdem consiliarius 

 intimus et cubicularius illustris et magnificus dominus Maximilianus aTraut- 

 manstorff über baro, et quae in commissis habuit ea quoque fideliter retulit. 

 Ambiguitates itaque, quae in conclusionibus per illustrissimos commissarios 

 plenipotentiarios paetis motae sunt, ex iustis rationibus explicauimus, et quidem 

 primam et praecipuam ambiguitatera hoc modo planam reddidimus. Quod ni- 

 mirum, introductio iilustrissimi principis Bethlenij per me non suscipiatur, 

 quoadusque in eonvcntu Nouisoliensi consensus regnicolarum non accesserit, 

 quam etiam nulla ratione respectu officij mei, etiam si Maiestas vestra sacra- 

 tissima mandaret, facere possem. Hoc idem sentiendum etiam de alijs punetis 

 et conditionibus induciarum, iuxta correcturam Maiestatis vestrae, nos quoque 

 intelligimus, et non aliter quemadmodum oretenus fusius, illustrissimo doniino 

 ab Trautmanstorff coram exposuimus, mentemque ac sensum nostrum abunde 

 declarauimus, et in ipso textu correclurae satis clare appositae habentur. 

 Supplico itaque Maiestati vestrae sacr. domino meo clementissimo dignetur. 

 debita (uti par est) consideratione habita, tarn authoritatis suae, quam com- 

 modi, in commune totius Christianitatis bonum redundaturi, ac ne vel iilustris- 

 simi principis uel regnicolarum etiam magis exasperentur animi conclusionibus 

 per dominos commissarios suos, vigore plenae potestatis, eisdem datae, faetis, 

 acquiescere, neue creditum fidesque tractandorum in perpetuam controuersiam 

 (quod quanti aestimandum sit, pro altissima sua prudentia faciie intelligit) ad 

 ducatur, permittere. Nam nobis quidem, ut quod toties bactenus repetitum est, 

 in unum concludamus et semel pro semper dicainus, rationes islae pacifican- 

 darum harum perturbationum, omnibus alijs consilijs, anteferendae adhuc 

 videntur et omnino persuasimus nobis fore, ut his medijs pacifieationis, longe 



