der ungrischen Geschichte des 17. und 18. Jahrhunderts. 203 



renouatis uiribus toti exercitui classicum ad obruendos eonfoederatoros nosiros 

 canere, si vestram majestateni ut quotidiaiiae quaerelae nie doccMit, |)raelcr 

 speni et expectationcm bonorum omiiiuin a pactis iamiam (quod absit), discedere 

 eogitantem uidevo, quis non intelliget, nulla me ainplius gentemque hungaricam 

 vestrae majestati obligatione teneri, quin imo, iiisi socios in fidcm receptos illico 

 iuucrinius, nierilo ab iiiis deserlionis crimine accusaremus. 



Bohoniis igitur alijsque foederatis satisfacio cum apiid vestram majostaleni 

 ipsorum inducias nostris similcs sollicito, quas si, ut ex pacto debitas a vestra 

 majestafe non obtinuero, uel uarijs procrastinationibus suspectissimum periculo- 

 sissimumque statum eoruni pracsensero unquam me et gentem hnngaricam uel 

 majeslas vestra, uel alius quispiam violationis renm peraget -i eos, a quibus ex 

 pacto pax atque induciae dcbeanlur, intcnsissimos nostros hostes experti fueri- 

 mus. Quare vestra niajestas meam super inducijs declaraeionem in articulo 

 secundo expresse positam, non est, quod aliter intelligat, quam quod scriptum 

 ipsum testatur. Has quidem nostras cum Bohemis non esse nee posse fieri 

 simpliciter communes inducias ut simul eodem momento aequalibus ipsis nobis- 

 cum inducijs frui licitum fuisset. Sed nee ita neglectos ac prorsus desertosa 

 nobis, ut nuUa ad ipsos ex nostris rcdundaret inducijs commoditas. Imo me 

 requirente ac promouente iustis atque aequis conditionibus tenetur ex pacto 

 Vestra Majestas foederatis etiam nostris similes inducias concedere, quod nisi 

 fecerit, non est ut amplius super hac re uerbis calamoque certetur. Veritas 

 super omnia uincal, si quidem iam pro socijs et confüderatis in causa eorum 

 toties Vestram Majestatem requirendo tertia iam uice, et nunc quidem cum ob- 

 testatione laboro sudoque. Haec quoad tractatus cum Vestra Majestaie ac 

 dominis conföderatis habitos. 



Quantum uero ad articulosin diaeta praeteritaPosoniensi conclusos attinet, 

 satis Clara in illis discretio facta est, tam induciarum cum Vestra Majestate 

 pactarum, quam foederum cum praescriptis socijs habitorum ac cohelusorum. 

 Interna uero regnicolarumque administratio usque ad induciarum terminum uel 

 subsequentem iamque promulgatam diaetam generalem quaiitercunque a stati- 

 bus et ordinibus praescripta tanti mea opinione fieri nondebet, quae uel Vestram 

 Majestatem uel alios tautopere afficiat. Certe tot quaerelis et impeditis hominum 

 affectibus multum potius in taii rerum statu indulgendum putarem, quam necdum 

 manu fraeno uaganti admota, alienatos subditoruni animos intempesta nimis 

 rigiditate a longe perterrere. Quod bactenus faleor ingenue ita ex parte Maje- 

 statis Vestrae l'actitatum ut studio inlentionique nostrae obuiam undiquaque 

 occurrendo plus rerum dissipalores quam compositores (proh dolor et iiulla 

 mea culpa) in suo profecisse proposito reperiantur. Sed nee ego uideo quippe 

 in ista administratione plane nouus, ubi uel dignitas Majestatis Vestrae uel regni 

 libertas usque adeo laedatur, cum iam in ipsis inducijs liberae absolutaeque 

 gubernationi meae Vestra Majestas benigne assenserit, neque ex mea parte 

 urgetur, ut ubi absolutum Vestrai^ Majestatis regimen supermansit, qualiter ibi 

 articulos praesentes publicasque conslitutiones quoque impendere babeant, mihi 

 vero ex officio incumbere video , eos qui leges islos tulere non aliter nisi 

 seeundum ipsorum praescriptionem gubernare ac regere. 



