jawiają się często nowe gałązki, których kwiaty znajdują się właśnie 

 na linji zetknięcia obu różniących się od siebie części, nadających 

 roślinie charakter chimery sektorjalnej. Takie kwiaty nnają też wy- 

 gląd charakterystyczny (Tabl, VII fig. 3); moglibyśmy je nazwać 

 „sektorjalnemi", lub „chimerycznemi". Mają one kilka płatków czer- 

 wono-fioletowych, normalnej wielkości, pozostała zaś część korony jest 

 nieproporcjonalnie mała i ma barwę lila. Ściśle taka tylko część 

 kwiatu jest wykształcona odmiennie, jaka przekracza granicę sektorów, 

 i na koronie granica ta odcina się ostro, wyraźnie, bez żadnych 

 przejść. Tam, gdzie jeden z sektorów jest bardzo wazki, ulega od- 

 miennemu wykształceniu i zabarwieniu jeden płatek, lub nawet tylko 

 pewna część jego. Na tych właśnie kwiatach „sektorjalnych" uwy- 

 datnia się w całej pełni korelacja między kształtem i wielkością ko- 

 rony z jednej strony, a jej barwą z drugiej. Części kwiatu zabarwione 

 czerwono-fioletowo są zawsze stosunkowo większe, zbyt duże dla roz- 

 miarów kwiatu barwy lila. Podobnież jeśli spotykamy w kwiatach czer- 

 wono-fioletowych sektor barwy lila, widzimy, że jest on zbyt mały w po- 

 równaniu z normalnemi płatkami tego kwiatu. Inne rośliny o kwia- 

 tach dwojakich mogą być zbudowane według innego typu. Cała ro- 

 ślina może posiadać np. kwiaty wązkie barwy lila, podczas gdy je- 

 dna gałązka, wychodząca u dołu z osi głównej rośliny, może mieć 

 kwiaty lejkowate czerwono-fioletowe. Podobne zjawisko, dotyczące 

 barwy kwiatów u A^itirrhinuni majus luteum rubrostriatpm nazywa 

 de Vries „zgniennością pączków" (Knospenvariation). Kiedyindziej 

 znów nie widzimy wyraźnej granicy między występującemi na jednej 

 roślinie obu krańcowo różnymi typami kwiatów, lecz mamy oba 

 typy krańcowe, powiązane przez szereg form przejściowych co do 

 wielkości, kształtu i zabarwienia. Takie zjawiska przypominają raczej 

 typ chimery peryklinalnej. 



W opisanych powyżej przypadkach mamy, według mego zdania, 

 do czynienia z wielką rozmaitością form jednego ge- 

 notypu: jeden kraniec form jego — to kwiaty lejkowate barwy czer- 

 wonej, podobne zupełnie do ustalonej odmiany Petunia violacea. Dru- 

 gi kraniec — to grzbieciste kwiaty barwy lila, niepodobne do żadnej 

 ustalonej odmiany Petunii. Pomiędzy temi dwoma krańcami istnieje 

 łańcuch form przejściowych, a całość obejmuje grę wahań 

 jednego genotypu, czyli jest rasą wielopostaciową. 



Tę szeroką zmienność rasy wielopostaciowej przypisuje de 

 Vries (9) dwom antagonistycznym cechom wewnętrznym („innere Eigen- 

 schaften" str. 518 T. II) z których raz jedna, kiedyindziej znów druga 



18 



