o kwiatach jednopostaoiowych były w przewadze, było ich w sumie 

 35 na 14 roślin o kwiatach wielopostaciowych, które wyszły z rozszcze- 

 pienia. Stosunsk jednopostaciowych do włelopostaciowych zbliża się 

 do prostego stosunku genetycznego 3 : 1 (teoretycznie 36,75:12,25). 

 Jednakże ani rośliny o kwiatach włelopostaciowych, ani rośliny o kwia- 

 tach jednopostaciowych nie były grupą jednolitą: uległa tu rozszcze- 

 pieniu wielkość korony, lecz, jak zauważyłam, cecha ta dziedziczy 

 się w pewnej zależności od wielopostaciowości. 



Gdyby nie zachodził określony związek pomiędzy dziedziczeniem 

 wielkości korony, a jej wielopostaciowości, na 16 zygot powinnoby 

 wystąpić przy prostem rozszczepieniu dwuch par czynników 9 osob- 

 ników o kwiatach wielkich jednopostaciowych, 3 osobniki o kwiatach 

 małych jednopostaciowych, 3 osobniki o kwiatach wielkich włeloposta- 

 ciowych i 1 osobnik o kwiatach małych włelopostaciowych. 



Tymczasem zaś otrzymujemy na 49 roślin: 



1) 30 roślin o kwiatach dużych jednopostaciowych, 



2) 5 roślin o kwiatach małych 



3) 2 rośliny o kwiatach dużych wielopostaciowych, i 



4) 12 roślin o kwiatach małych 



A zatem występuje tu nieproporcjonalnie mała ilość 

 osobników, przedstawiających nowe przewidziane 

 kombinacje cech obojga rodziców, podczas gdy w znacz- 

 nej przewadze znajdują się osobniki, wykazujące powrót do P, gran- 

 diflora i do P. violacea wielopostaciowej. 



Pierwsza kategorja odtwarza w przybliżeniu typ rodzicielski 

 F. grandiflora, użyty do krzyżowania, co do wielkości i kształtu 

 kwiatu, oraz ważkiej skali wahań. Większość osobników posiada też 

 tę samą barwę czerwono-fioletową, mamy jednak kilka roślin o koro- 

 nie mocnoróżowej, odpowiadającej drugiemu typowi rodzicielskiemu. 



Druga kategorja obejmuje osobniki o małych kwiatach P. viola- 

 cea, lecz ze zwężoną skalą wahań. Wszystkie mają kwiaty lejkowate, 

 zabarwione jednolicie, uległa tu więc ustaleniu przez zwę- 

 żenie skali wahań drogą krzyżowania tylko postać 

 kwiatów, odpowiadająca normalnej. 



Trzecia kategorja zawiera dwie tylko rośliny. Każdą w nich opi- 

 szemy osobno. Pierwsza roślina był to rozłożysty krzak o wyglądzie 

 chimery sektorjalnej. Posiadała ona kwiaty dwuch typów: 

 jedne z nich były większe, o symetrji promienistej, lejkowate i zabar- 

 wione jednostajnie cżarwono-fioletowo, słowem odpowiadały zupełnie 

 wziętej do krzyżowania P. grandi flor a, zarówno kształtem i wielkością 



38 



