przypuszcza, że różnice w barwie korony w i^g są wywołane grą 

 dwóch par czynników, lecz segregacja genotypów jest utrudniona z tej 

 przyczyny, że blado-różowe korony nie zawsze dają się z całą pew- 

 nością odróżnić od białych. 



W pracy Malinowskiego (15) znajdujemy również dane, do- 

 tyczące dziedziczenia barwy czerwonej przy krzyżowaniu ciemno-pur- 

 purowej odmiany ogrodowej N. tabacum {var: atropurpurea Hort.) 

 z białokwitnącą N. silvestris. F^ jest pośrednie co do barwy, tj. blado- 

 czerwone. Ponieważ jednak rośliny F^ posiadały całkowicie bezpłodny 

 niezdolny do rozwoju pyłek, a tylko część płodnych zalążków, więc F2 

 zostało otrzymane przez krzyżowanie wsteczne z N. silvestris. Po 

 części zapewne dzięki tej okoliczności znaczna część osobników F^ 

 wykazuje powrót do kwiatów N. silvestris, inne zaś rośliny posiadają 

 kwiaty czerwone, lub różowe, co świadczy, że czerwona barwa kwia- 

 tu N. tabacum var. atropurpurea uwarunkowana jest przez dwa czyn- 

 niki conajmniej. 



Oto są dane, dotyczące dziedziczenia barwy kwiatów u rodzaju 

 Nicotiana, które znalazłam, rozproszone w pracach genetycznych. 

 Dokładniejszej analizy barwy korony, zawierającej barwiki antocjano- 

 we, nie znajdujemy u żadnego z autorów. 



Formy rodzicielskie. 



Wybrane do krzyżowania gatunki są od siebie dość oddalone, 

 gdyż każdy należy do odmiennej grupy: roślina macierzysta — N. Langs- 

 dorffii — należy do grupy Rustlca, zaś ojcowska — N. Sanderae jest 

 przedstawicielką grupy Fetunioides. Do grupy pierwszej — według 

 Set che n'a (21) należą przeważnie gatunki i odmiany o żółtych 

 kwiatach. Kształty korony bywają rozmaite, lejkowate, rurkowate, 

 zawsze mniej, lub więcej nieprawidłowe, czasam prawie grzbieciste. 

 Gatunki zaś, należące do grupy Fetunioides mają talerzowatego („sal- 

 ver-shaped") kształtu korony, białe, lub zabarwione czerwono, albo 

 fioletowo. 



Nicotiana Langsdorffii (Tabl, VIII fig. 2) jest rośliną około 80 cm. 

 wysokości o niewielkich liściach eliptycznych, na końcu zaostrzonych, u na- 

 sady rozszerzonych. Liście są silnie pomarszczone, barwy ciemno-zielonej. 

 Kwiatostany — złożone grona bardzo rozpierzchłe o małych, zwieszają- 

 cych się kwiatach. Kształt kwiatów jest charakterystyczny: posiadają 

 symetrję zlekka grzbiecistą; rurka korony jest długa i zlekka wygięta, 

 ku górze przechodzi w zgrubienie, tworzące dokoła wydatny wzdęty 



52 



