(5) otrzymał mieszańce N. alata X N. Langsdorffii, chociaż N. alata 

 posiada szyjkę słupka dłuższą, niż N. Sanderae. Nie jest wykluczone, 

 że przy większej liczbie zapyleń udałoby się może otrzymać mieszań- 

 ce, w którycłi N. Sanderae byłaby matką, iV. Langsdorffii zaś — ojcem. 

 Zawiązane na iV", Langsdorffii owoce rozwijały się zupełnie 

 normalnie i wcześnie zostały zebrane w stanie całkowicie dojrzałym. 

 Nasiona, typowo wykształcone, miały wygląd zdrowy i rozwinęły się 

 w normalnej ilości w każdej torebce. Obecności nasion niedokształco- 

 nycti nie skonstatowałam. 



Pierwsze pokolenie mieszańców. 



Wiosną roku 1917-go wysiane zostały otrzymane nasiona do do- 

 niczek w inspekcie ciepłym. Po trzech tygodniach wzeszły wszystkie 

 rośliny, w drugiej połowie kwietnia zostały przepikowane do większych 

 doniczek, w połowie czerwca zaś wszystkie osobniki, w liczbie około 

 stu roślin, zostały przesadzone do gruntu. W pierwszych dniach lipca 

 kwitła już większość tych roślin. Ujawniały one bardzo wyraźną jed- 

 nolitość, dotyczącą ogólnego pokroju, wzrostu, rozgałęzienia, pory kwit- 

 nienia, wreszcie wielkości i barwy kwiatów. Wzrostem odpowiadały 

 mieszańce roślinie ojcowskiej — N. Sanderae, która jest nieco wyższa od 

 N. Langsdorffii (około 1 m.) rozgałęzienie zaś rośliny macierzystej oka- 

 zało się panujące: mianowicie N. Langsdorffii wypuszcza odrazu z rozwi- 

 niętej rozety liści wyraźną oś główną, zakończoną pączkami kwiato- 

 wemi, rozgałęzienia boczne zaś rozwijają się dopiero później i są od 

 osi głównej krótsze. Taki właśnie charakter jednoosiowy rozgałęzienia 

 cechował wszystkie osobniki F-^. Natomiast N. Sanderae posiada oś 

 główną stosunkowo krótką i opatrzoną bardzo młodemi jeszcze pącz- 

 kami kwiatowemi, gdy już rozwijać poczyna gałązki boczne, równie 

 silne, jak oś główna, wskutek czego krzak potężnie rozwija się nie- 

 tylko ku górze, ale i w boki, przybierając w całości kształt kulisty 

 niemal, a oś główna nie daje się odróżnić od równych jej wielkością 

 pędów bocznych. — Barwa kwiatów mieszańca jest ściśle pośrednia: 

 heterozygotycznie występujące zabarwienie czerwone, jaśniejsze, niż 

 w formie ojcowskiej czystej, zmieszane z zielono-żółtym odcieniem 

 kwiatu rośliny macierzystej, daje kolor brudno-różowo-ceglasty z roz- 

 rzuconemi tu i owdzie zielonawemi plamami, zwłaszcza na stronie 

 zewnętrznej korony i na jej rurce. Kształt kwiatu jest raczej zbliżony 

 do N. Sanderae, choć średnica jego jest mniejsza i płatki nieco wy- 

 żej, niż w formie ojcowskiej, zrośnięte. 



54 



