Jakie są to czynniki, ile ich jest, oraz czy rozmieszczają one 

 wyłącznie pewien określony barwik, czy też działają na wszystkie, 

 obecne w zygocie, były to pytania, na które, nawet po możłiwie jak- 

 najdokładniejszem zapoznaniu się z materjalem, mogłam odpowiedzieć 

 jedynie w sposób bardzo mało zadawalający. Przypuszczałam jednak 

 że specjalne czynniki rozmieszczają cłilorofil, zaś dla barwików antocja- 

 nowycłi istnieją inne czynniki, zapewne w większej liczbie występują- 

 ce i częściowo od siebie zależne. 



Przy wyborze osobników F^, przeznaczonycłi do samozapylenia, 

 kierowałam się względami następującemi: wyszukiwałam rośliny o cha- 

 rakterystycznie zabarwionych kv/iatach i o rozmaitem rozmieszczeniu 

 barwika. Zabarwienie było bądź jaskrawe, bądź też pastelowe, czer- 

 wone lub fioletowe, rozmieszczenie — po obu stronach korony, lub 

 tylko z jednej, rurka — zielona lub zabarwiona barwikami antocja- 

 nowemi i t. d. Chodziło mi więc o to, aby roślina-matka F^ posia- 

 dała wyraźnie dające się określić cechy rozmieszczenia barwików 

 i ich natury. W niektórych roślinach napotykałam znaczne trudności. 

 Zwłaszcza kwiaty, posiadające pastelowe tony, oraz przedstawiające 

 mieszaninę barwików, nie dawały na pierwszy rzut oka możności 

 rozpoznania ich składników. Wtedy uciekałam się do badania mikrosko- 

 powego skrawków korony, i ta metoda okazała się bardzo owocną 

 i później, przy ustalaniu typów F^ i F,^. 



Większość roślin i^g tiyła przy samozapyleniu całkowicie płodna, 

 jednak spotykały się też niekiedy różne stopnie bezpłodności: u nie- 

 których osobników nie każdy samozapylony kwiat zawiązywał owoc, 

 te zaś torebki, które się rozwijały, były drobne i zawierały mniejszą, 

 niż normalnie, ilość nasion; inne okazały się bezpłodne tylko przy sa- 

 mozapyleniu, co może się tłumaczyć degeneracją pylników; jeszcze 

 inne wreszcie okazały się całkowicie bezpłodne, nawet przy obcoza- 

 pyleniu; na drugi lub trzeci dzień po zapyleniu kwiaty ich, nie nad- 

 więdłe nawet, odpadały wraz z szypułkami. 



Były to jednak nieliczne wyjątki. Ogół roślin dał normalne na- 

 siona przy samozapyleniu, co wobec trudności dobrania dwóch roślin, 

 pozornie bodaj jednakowych, było dla dalszych badań faktem bardzo 

 doniosłym. Dzięki tej pomyślnej okoliczności otrzymałam w większości 

 przypadków potomstwo poszczególnych typów w liczbie dostatecznej; 

 w niektórych przypadkach część nasion w owocach, normalnych pozornie, 

 okazała się niedokształcona, co wyszło na jaw dopiero przy kiełkowaniu. 

 W każdym jednak razie w licznych otrzymanych tą drogą linjach F^ ilość 

 osobników okazała się dostateczna dla ustalenia stosunków liczbowych. 



60 



