po naskórkiem zewnętrznej powierzchni korony. Czynnik, wywołujący 

 ten nalot, występuje widocznie heterozygotycznie w roślinie macie- 

 rzystej linji omawianej, gdyż w potomstwie (oznaczonem, jako linja 

 33/35), obserwujemy rozszczepienie, dotyczące tej cechy. Na 53 osob- 

 niki wystąpiło 39 roślin, posiadających rdzawy nalot za zewnętrznej 

 powierzchni korony, zaś 14 osobników bez niego, co naogół zgadza 

 się ze stosunkiem genetycznym 3:1. To proste rozszczepienie jest 

 jednak ważne z tego względu, że dzięki niemu możemy się dowiedzieć 

 o istnieniu osobnego czynnika iV^, który wywołuje jedynie nalot rdza- 

 wy na zewnętrznej powierzchni korony. Czynnik ten został oczywiście 

 wprowadzony przez roślinę ojcowską Nicotiana Sanderae, gdzie po- 

 mimo intensywnego czerwono-fioletowego zabarwienia całej korony, 

 daje się obserwować nalot ten na zewnętrznej stronie kwiatu, oraz 

 pod mikroskopem na skrawku. Nalot taki może występować również 

 i na innych kwiatach barwnych (różowych, fioletowych) oraz białych, 

 niekiedy zaś konstatowałam występowanie jego i na koronach zielo- 

 nych. Występuje on więc zupełnie niezależnie, zarówno od obecności 

 innych barwików antocjanowych, jak i ziarn chlorofilu w koronie. 



V. Potomstwo osobnika i^j o kwiatach fioletowych. 



Oznaczona Nï 19 roślina drugiego pokolenia mieszańców posiadała 

 kwiaty fioletowe barwy średnio-intensywnej (K° 561 Code de Couleurs), 

 występującej na obu powierzchniach korony (Tabl. IX fig. 15). W potom- 

 stwie jej, otrzymanem drogą samozapylenia, wystąpiły trzy typy osobni- 

 ków: o kwiatach fioletowych, lila i białych. Rośliny o białych kwiatach 

 stanowiły zewnętrznie jednolitą grupę, podobnie jak i lila kwitnące 

 osobniki — zabarwione mniej więcej jednakowo. Co się tyczy zaś 

 grupy fioletowo-kwitnących roślin, to miały one kwiaty bądź takie, jak 

 roślina mateczna K» 19, bądź też nieco ciemniejsze. 



Rozszczepienie, które nastąpiło w potomstwie, oznaczonem jako 

 linja 19/27, daje się uzasadnić grą dwóch par czynników, w stosunku 

 do których roślina i^j ^Y^^ heterozygotą. Jednym z nich jest czynnik 

 barwy fioletowej F, drugim zaś — czynnik intensyivnosci barwy /, 

 który może ujawnić swe działanie tylko w zygocie, posiadającej jakiś 

 czynnik barwy, np. w obecności czynnika F. Jeśli zatem w zygocie 

 spoikają się oba czynniki F i /, mamy kwiaty fioletowe, zabarwione 

 intensywnie; przytem, jeśli czynnik F jest homozygotyczny, kwiaty 

 mają zabarwienie intensywniejsze; tem daje się wytłumaczyć fakt po- 

 jawienia się w F^ roślin o kwiatach ciemniejszych, niż roślina ma- 



63 



