Po tern wyjaśnieniu nmozemy uważać, że liczby doświadczalne 

 potwierdzają teoretyczne założenie. 



Jednakże, jak zaznaczyłam wyżej, rośliny złączone we wspólne 

 grupy ze względu na jakość barwika, nie przedstawiają jednego feno- 

 typu; różnica w wyglądzie wywołana jest intensywnością zabarwienia 

 korony. Oczywiście takie różnice występują tylko w obu pierwszych 

 rubrykacłi, obejmującycłi rośliny o kwiatacłi barwnycłi, podczas gdy 

 ostatnia przedstawia fenotyp jednolity roślin biało kwitnących. Kwiaty 

 czerwono-fioletowe, jak również i fioletowe czyste, mogą być jaskra- 

 wo, lub też blado zabarwione, lecz zarówno pomiędzy jaskrawemi, in- 

 tensywnie zabarwionemi, jak i miedzy blado zabarwionemi zdarzają się 



TABELA III. 



jeszcze ciemniejsze, lub jaśniejsze odcienie. Co się tyczy ilościowego 

 występowania intensywnie i blado-kwitnących roślin, to konstatujemy 

 zawsze nieznaczną przewagę roślin o kwiatach jaskrawych. Te stosun- 

 ki liczbowe skłaniają mnie do przypuszczenia, że barwa intensywna 

 kwiatów wywołana jest przez dwa pozytywne allelomorfy, z których 

 każdy z osobna działa bardzo słabo, lecz które są czynnikami 

 współdziałającemi. Gdy spotykają się one zatem w jednej zygocie, 

 w której obecny jest też czynnik, wywołujący barwną koronę, działa- 

 nie ich wzmacnia tę barwę. Te dwa czynniki współdziałające, które 

 nazywam I^ i Jgi musiały być zawarte heterozygotycznie w formie i^g. 



69 



