to też w i^3 widzimy szeroką skalę wahań intensywności barw korony — 

 zarówno czerwonej, jak i fioletowej. Kwiaty rośliny F^ byty mocno 

 różowe, gdyż prócz tych czynników posiadały heterozygotycznie oba 

 czynniki barwy F \ C; w trzeciem pokoleniu mieszańców występują czer- 

 wono-kwitnące osobniki; przy homozygotycznem występowaniu czyn- 

 ników wyżej wymienionych, barwa kwiatu staje się intensywniejsza, 

 przy zmniejszaniu się liczby tych czynników w zygocie staje się jaś- 

 niejsza, co jeszcze potęguje ilość odcieni. 



Dla zorjentowania się, czy slusznem jest przypuszczenie istnie- 

 nia dwóch współdziałających genów intensywności barwika, podzieliłam 

 na dwie grupy rośliny o kwiatach barwnych, które wystąpiły w tej 

 linji, bez względu na to, czy kwiaty ich są fioletowe, czy też czerwo- 

 no-fioletowe, jedynie ze stanowiska intensywności zabarwienia. Na 

 ogólną sumę 76 roślin o kwiatach barwnych 43 osobniki mają kwiaty 



TABELA IV. 



zabarwione mniej lub więcej intensywnie, 33 rośliny zaś mają kwiaty 

 blade różnych odcieni. Gdybyśmy przyjęli jedną tylko parę czynników, 

 wzmacniających barwę kwiatów, mniej występowałoby odcieni barw, 

 a przytem osobników zabarwionych blado byłaby tylko ^4 liczby ogól- 

 nej tj. 19 roślin. Jeśli natomiast przypuścimy obecność dwóch współ- 

 działających czynników, znajdziemy wytłumaczenie dla licznie wystę- 

 pujących odcieni jaśniejszych i ciemniejszych barwy czerwono-fioleto- 

 wej i fioletowej, a przytem dostrzeżemy zgodność ze stosunkiem ge- 

 netycznym 9 : 7, typowym przy rozszczepieniu dwóch czynników 

 współdziałających. 



Pozostaje jeszcze do rozstrzygnięcia pytanie, czy stosunek roślin 

 o kwiatach czerwonych, zabarwionych intensywnie, do roślin o bladych 

 kwiatach, oraz wzajemny stosunek roślin o kwiatach fioletowych ciem- 



70 



