ne wewnątrz, jak roślina F^ M 15. Zabarwienie połowiczne więc, 

 występujące na zewnętrznej powierzchni korony, jest wywołane współ- 

 działaniem dwócłi genów P \ R. z którycłi każdy oddzielnie lokalizuje 

 barwik soku komórkowego w innej tkance strony wewnętrznej kwiatu. 

 W razie nieobecności obu tych czynników, jeśli zygota posiada geny 

 barwików antocjanowych, wówczas obecność ich zaznacza się tylko 

 w postaci śladów zabarwienia, występujących po brzegach korony. 

 Ogółem jeśli czynnik F (względnie F i C) jest obecny w zygotach, 

 na 16 kombinacji przypada 9, posiadających kwiaty zabarwione wew- 

 nątrz, a półbarwne zewnątrz; roślin o kwiatach barwnych tylko wew- 

 nątrz mamy 6 (3 -[-3), zaś jedna roślina posiada niewyraźne ślady 

 zabarwienia, gdyż z powodu nieobecności obu czynników rozmieszcza- 

 jących, czynnik F nie może wywołać normalnego zabarwienia fioleto- 

 wego korony kwiatowej. Prócz wyżej wymienionych czynników wystę- 

 puje tu grupa genów, wywołujących zieloną barwę korony. Grupa Z-^, 

 rozdzielona w linji 5/57 na drobniejsze jednostki genetyczne prze- 

 kazujące się niezależnie, tutaj znów występuje, jako całość, dając 

 z allelomorfem swoim — koroną niezabarwioną zielono, proste roz- 

 szczepienie. 



Działanie tej grupy czynników ujawnia się w całej pełni w nie- 

 obecności genów barwików antocjanowych, które mniej lub więcej 

 przykrywają chlorofil i tylko otrzymują w jego obecności odcień więcej 

 purpurowy. Jeśli kwiaty takie są zabarwione czerwono, lub fioletowo 

 z obu stron, barwik zielony może zostać wykryty tylko przy pomocy 

 mikroskopowego badania skrawków korony. 



W razie nieobecności w zygocie genu F, oraz grupy Z^, żaden 

 inny czynnik samodzielnie ujawnić się nie może, to też takie rośliny 

 kwitną biało. 



Czynniki intensywności barwy I^ I^ występują zapewne homozy- 

 gotycznie w tej linji, gdyż we wszystkich roślinach, posiadających 

 wogóle barwiki antocjanowe na wewnętrznej powierzchni korony, wy- 

 stępujące zabarwienie jest intensywne. 



Mamy zatem w obu linjach omawianych pięć niezależnie men- 

 dlujących jednostek genetycznych. Dać one powinny w potomstwie roś- 

 liny N2 15 aż 1024 kombinacje, zgodnie z formułą (2") 2; liczba prze- 

 widywanych fenotypów przy pięciu parach cech mendlujących jest 32. 

 . Z czynników wymienionych jednak nie wszystkie mogą się ujawnić 

 samodzielnie; istnieją pewne stosunki współzależności i hierarchji czyn- 

 ników, przyczyniające się do zjnniejszenia liczby fenotypów do dzie- 

 sięciu tylko. Na 1024 kombinacje występują: 



86 



