Zjawisko zwiększania się bujności rozwoju na skutek krzyżowa- 

 nia występuje również nie mniej często w świecie zwierząt. Hodow- 

 cy zwierząt zgodni są na tym punkcie, że krzyżowanie różnych ras 

 zwierząt domowych, byle niezbyt dalekich, prowadzi często do po- 

 wstania osobników większych i płodniejszych, niż typy rodzicielskie. 

 Zwiększenie się płodności obserwował Cas tle (4) w i^^ różnych ra& 

 Brosophila. Później ten sam autor (3) krzyżował domowe rasy mor- 

 skich świnek z dzikimi gatunkami z Peru i otrzymał znaczne zwięk- 

 szenie się ciężaru ciała osobników w F^. Oerschler (15) krzyżował 

 różne rodzaje ryb i otrzymał również znaczne zwiększenie się rozmia- 

 rów ciała w F^. Xiphophoriis strigatus, którego samce mają 43 cm. 

 długości a samice 52 cm,, krzyżowany z Platł/poecillius maculatuSy 

 którego samce mają 26 a samice 31 cm. długości, daje w jP^ osobni- 

 ki męskie o 54 cm. długości i żeńskie o 57,5 cm. długości. Whitney 

 (25) i A. F. S h u 1 1 (22) wykazali, że krzyżowanie ma duży wpływ 

 dodatni na potomstwo u Hijdaiina Senta w stosunku do rozmiarów 

 ciała, liczby jaj składanych dziennie i t. p. cech. Najprawdopodobniej 

 i człowiek nie wyłamuje się z pod tej zasady jak to zdaje się wyni- 

 kać z obserwacji Fi s eh er 'a (12) nad rasą Rehoboth (w Południo- 

 wej Afryce), która to rasa powstała ze zmieszania się Hottentotów 

 z Boerami. 



Skutki chowu w pokrewieństwie (inbreeding'u) względnie samoza- 

 pylania, jeśli mamy do czynienia z roślinami normalnie obcozapylające- 

 mi się, są wręcz przeciwne tym, jakie pociąga za sobą krzyżowanie. 

 Obserwujemy z pokolenia w pokolenie stałe zmniejszanie się rozmia- 

 rów i bujności w rozwoju osobników. East i Hayes (10) wypowia- 

 dają zdanie, że to zmniejszanie się bujności w rozwoju („décline in 

 vigor") sprowadza się do nieco wolniejszego podziału komórek oraz 

 mniejszej ogólnej liczby podziałów komórkowych, skutkiem czego ma- 

 my do czynienia z mniejszemi roślinami i ich organami. Zmniejsza- 

 nie się organów roślin na skutek chowu w pokrewieństwie dochodzi 

 do pewnego punktu, poczem zatrzymuje się. Od tego punktu począw- 

 szy samozapylane linje pozostają bez zmiany w dalszej hodowli. Zda- 

 niem Jones'a (17) odpowiada to w kukurydzy temu momentowi kie- 

 dy dochodzi do minimum redukcja w zmienności cech morfologicz- 

 nych, innemi słowy kiedy kompleks heterozygotyczny rozpadł się na 

 szereg linji o charakterze bardziej homozygotycznym. Gdy izolowane 



