na skutek samozapylania linje poddamy krzyżowaniu to otrzymamy 

 znowu w potomstwie zwiększenie się rozmiarów roślin. Zwiększenie 

 to jest raptowne i zwykle dość znaczne. Niekiedy jednak po skrzy- 

 żowaniu dwóch linji samozapylanych przez szereg pokoleń i odpowie- 

 dnio zdegenerowanych nie otrzymujemy zwiększenia bujności rozwoju. 

 Wynika to z danych Tabeli III w cytowanej wyżej pracy East'a 

 i H a y e s ' a. 



Ujemne skutki inbreeding'u występują nie mniej wyraźnie u roś- 

 lin dzikich, czego przykładem może być Crépis ccqnllaris, gatunek 

 badany przez J. L. Collins'a (6 i 7). Rośliny otrzymane na sku- 

 tek samozapylania wykazywały według słów autora „réduction in vi- 

 gor and size. These plants were smaller and much slower in growth 

 than non-inbred plants. Inbreeding in this wild plant which is in 

 nature largely cross fertilized does cause marked réduction of vigor 

 and rate of development". 



Wobec znacznego rozpowszechnienia zjawisk zwiększania się 

 bujności mieszańców w porównaniu z typami rodzicielskimi, oraz wo- 

 bec ważności tego problematu zarówno dla teorji jak i praktyki, wyło- 

 niła się potrzeba nazwy. Zwiększona bujność w rozwoju występuje 

 po skrzyżowaniu dwóch różnych genetycznie typów rodzicielskich. 

 Zygota powstała na skutek złączenia się różnorodnych gamet nosi 

 nazwę heterozygoty (termin Bateson'a), stąd termin „heterozygosis", 

 użyty przez Spillman'a w r. 1909-m. Bodziec, który ten bujny 

 wzrost wywołuje, a który związany jest ze stanem heterozygotycznym 

 osobnika, nazwał Spillman „stimulus of heterozygozis". Zjawisko 

 przeciwne, redukcji zdolności bujnego rozwoju, które związane jest 

 z powrotem do stanu homozygotycznego, można nazwać „homozygo- 

 sis". Shull w r. 1914-m zaproponował termin „heterosis" (skró- 

 cony wyraz „heterozygosis") dla określenia wzrostu bujności w roz- 

 woju, związanego ze stanem heterozygotycznym osobnika. Proponuję 

 nazywać to zjawisko „Heterozją". 



Zjawiska heterozji u Fasoli. 



Zjawiska heterozji u Fasoli występują bardzo rzadko. Na 50 

 krzyżówek jakie wykonałem pomiędzy różnemi odmianami Phaseolus 

 vulgaris i na ogólną liczbę 170 krzyżowań obserwowałem to zjawisko 

 tylko w dwóch połączeniach, a mianowicie: 



