A) Phaseolus vulgaris oblongus melleus 



X Ph. vulgaris compressus albus maxlmus (Rognon de coq.) 



B) Phaseolus vulgaris oblongus melleus 



X Ph. vulgaris oblongus albus minor (Inépuisable). 

 W literaturze nie spotkałem wzmianki o zjawiskach heterozji u Fa- 

 soli. Najobszerniejsza praca poświęcona temu zagadnieniu mianowi- 

 cie Dar win' a: „The Effects of Cross and Self- Fertilization in the 

 Vegetable Kingdom" podaję wzmiankę w tym przedmiocie w sensie 

 negatywnym. „W stosunku do tego gatunku {Phaseolus vulgaris)" — 

 pisze Darwin — „skonstatowałem, że kwiaty są w wysokim stopniu 

 płodne gdy owady nie są dopuszczone do zapylania. Niektóre rośliny 

 należące do dwóch odmian (Canterbury i Fulmer) zostały okryte siat- 

 ką i pomimo to wydały tyleż strąków, zawierających tyleż nasion, co 

 i obok rosnące nieokryte siatką osobniki". 



Odmiany rodzicielskie. 



Poniżej podaję opis tych trzech odmian Fasoli, które krzyżowa- 

 ne między sobą wydają od czasu do czasu bujne F^ (heterozyjne). 



Ph. vulgaris oblongus melleus: Roślina karłowa przedstawiona 

 na Tablicy I, fig. 1 i na fig. 1,6 w tekście. Jest to roślina słabo roz- 

 gałęziona, co widać na osobniku przedstawionym na Tablicy VI, fig. 2, 

 zawieszonym korzeniami do góry. Międzywęźla nieco dłuższe niż 

 u odmiany następnej (Haricot V Inépuisable) lecz jest ich tutaj mniej, 

 mianowicie 5. Blaszka liściowa mało falista (fig. 1, Tablica VIII). 

 Kwiatostany ubogie w kwiaty (fig. 7). Przeciętna długość blaszki liś- 

 ciowej wynosiła w r. 1922-m 9 mm. Strąki żółte lekko wygięte 

 (fig. 3, c). Nasiona owalne lekko spłaszczone, nie nerkowate, bar- 

 wy szaro-żółtawej (miodowej) z bronzowym pierścieniem dokoła hilum 

 (Fig. 2, b). Otrzymałem tę odmianę z ogrodu botanicznego. Nie znam 

 jej nazwy ogrodniczej. 



Ph. vulgaris oblongus albus minor (Haricot V Inépuisable nain); 

 Vilmorin (24) pisze o tej odmianie co następuje: „Très différent 

 de tous les autres flageolets nains, ce haricot se distingue à première 

 vue par le développement tout particulier de ses fortes grappes flora- 

 les qui s'élèvent à m, 25 audessus du feuillage, alors que celui-ci 

 ne dépasse pas m. 30. Les tiges sont vertes; les feuilles petites, 

 cloquées, vert franc. Les cosses, vertes et plates, longues de m. 

 14, contiennent cinq grains un peu plus petits que ceux du H. Fla- 

 geolet blanc". Roślina przedstawiona na fig. 3, Tablicy I-ej. Bujniej 

 rozgałęziona, niż odmiana poprzednia. Boczne pędy wychodząc z wę- 



