złów rozgałęziają się bujnie, gdy u mellctis były pojedyncze. Między- 

 węźla nieco krótsze, niż u nieUei(.-<; jest icłi 7. Boczne rozgałęzienia 

 często wyrastają ponad pęd główny, czego nie było u melleiis. Blasz- 

 ka 'liściowa bardziej falista (fig. 3, Tablica VIII). Przeciętna długość 

 blaszki liściowej wynosiła w r. 1922-m 9 mm. Kwiatostany gronias- 

 te długie (fig. 6). Strąk przedstawiony na fig. 3, b. Nasiona białe, 

 wydłużone słabo nerkowate (Fig. 2 a). 



Ph. vulgaris compressua albns niaxhnus (Haricot Rognon de 

 coq): Odmiana karłowa o nasionach dużycłi plaskicłi wybitnie nerko- 

 watycłi (Fig. 2 c), o strąkacłi skrzy wionycłi na kształt szabli. (Fig. 3 a) 

 Znana pod nazwą Rogno7i de coq (Fig, 1 c). 



MMI 



nut 



Fig. 2. 



Inépuisable, b — Ph. vulg. obi. mellcus, 

 c — Rogiion de coq. 



Pierwsze pokolenie mieszańców. 



W pierwszem pokoleniu połączenia Ph. vulgaris oblongus mel- 

 leiis X Rognon de coq otrzym.ałem 2 rośliny. Obie były 1^2 — 2 

 razy wyższe od większej z odmian rodzicielskich, mianowicie od Rog- 

 non de coq, i posiadały odpowiednio większe liście (fig. 1, a). 

 Kwitły bardzo późno tak, że przed nadejściem mrozów nie dojrzało 



