dla melleus, w innej znowu linji tego pokolenia jF\ ubogie kwiatostany 

 typu melleus (fig. 7) były połączone z bogatym rozgałęzieniem i liśćmi 

 charakterystycznymi dla odmiany Inépicisable. 



Dotychczasowe próby wyjaśnienia zjawisk heterozji. 



Istnieją dwie hypotezy w tej sprawie. 



G. H. Shull wypowiada przypuszczenie, że bujność Fj^ jest 

 uwarunkowana stopniem różnorodności gamet, które łącząc się, wytwa- 

 rzają mieszańca i że stopień tej bujności zależy od liczby elementów 

 w stosunku do którycłi dany mieszaniec jest łieterozygotyczny. Przy- 

 toczę tutaj niektóre ustępy z prac G. H. S h u 1 1' a, które pozwolą nam 

 zrozumieć jego hypotezę. Więc w r. 1914 Słiull wypowiada zdanie 

 następujące: „The physiological vigor of an organism, as manifested 

 in its rapidity of growth, its height and generał robustness, is positi- 

 vely correlated with the degree of dissimilarity in the gamètes by 

 whose union the organism has been formed. In other words, the 

 résultant heterogeneity and lack of balance produced by such différen- 

 ces in the reacting and interacting éléments of the germ-cells act 

 as a stimulus to increased celi -division, growth, etc. The morę 

 numerous the différences between the uniting gamètes — at least wit- 

 hin certain limits — the greater, on the whole, is the amount of sti- 

 mulation. Thèse différences need not be Mendelian in their inheri- 

 tance, although in most organisms they probably are Mendelian to 

 a prevailing extent". 



Podobny pogląd wypowiadają East i Hayes (10). 



Znajdują oni, że „the developmental stimulus is to a certain de- 

 gree cumulative. In other words, the expresion „the greater the de- 

 gree of heterozygous condition the greater is the vigor of the resul- 

 ting plant" roughly expresses the facts". 



A. F. Shull proponuje w zasadzie podobne wyjaśnienie. Autor 

 ten przyjmuje, że bodziec, który wywołuje bujny wzrost mieszańców, 

 stoi w związku z reakcją, jaką wywołują w jądrze nowe elementy przy- 

 niesione do matecznej cytoplazmy na skutek krzyżowania. Zgodnie 

 z tym poglądem bodziec może działać nawet wówczas, gdy zostanie 

 osiągnięta zupełna „homozygotyczność". A. F. Shull pisze w tej 

 sprawie co następuje: „The view that vigor dépends upon heterozy- 

 gosis of the individual seems to me inherently morę probable than 

 that it is due to the présence of certain dominant genes. The former 

 view admits of a plausible foundation in cell physiology, and tho es- 

 sence of it may be extended to cases of decrease of vigor in which 



31 



