there is no change in genotypie constitution, and which are therefore 

 without the pale of either theory". 



Analogiczny jest również pogląd Castle'a w tej sprawie, co 

 wynika z następujących słów tego autora: „So far as heredity is con- 

 cerned, the inheritance is błending, but F^ shows an increase in size 

 due to hybridization. This increased size, howerer, does not persist 

 into i^2- '^ seems to be due not to heredity at all", „Cross breeding 

 has, then, the same advantage over close breeding that fertilization 

 has over parthenogenesis. It brings together differentiating gamètes, 

 which, reacting on each other, produce greater metabolic activity. 

 Whether or not the uniting gamètes differ by Mendelian unit - cha- 

 racters is probably of no conséquence. That they differ chemicaUt/ 

 is doubtless the essential thing in producing added vigor. Heterozy- 

 gosis is mentioned merely as an évidence of such chemical différence". 



Hypoteza, którą wspomniani wyżej autorowie wypowiadają, jest 

 hypotezą o charakterze czysto fizjologicznym, jest przy tem hypoteza 

 nie opracowaną. Jest to właściwie luźne przypuszczenie. Stoi ono 

 po za ramami Mendelizmu. 



Hypotezą mendelistyczną, która stara się wyjaśnić zjawiska he- 

 terozji, jest opracowana dokładnie przez Jones'a t. zw. hypoteza „pa- 

 nowania". 



Punktem wyjścia tej hypotezy były doświadczenia Keeble 

 ł Pellew (19) nad dziedziczeniem wysokości grochu. Autorowie ci 

 znaleźli, że na wysokość grochu wpływają dwa czynniki genetyczne. 

 Jeden z nich T wywołuje grube, a stosunkowo krótkie i liczne mię- 

 dzywęźla, drugi — L wywołuje długie międzywęźla. Przypuścimy że 

 te czynniki znajdują się w różnych odmianach. Gdy na skutek krzy- 

 żowania znajdą . się w jednym osobniku F^, wówczas spowodują wy- 

 stąpienie długich a licznych międzywęźli, dzięki czemu osobnik ten 

 (F^) będzie wyższy od każdego z typów rodzicielskich. Spotkanie się 

 więc dwóch czynników panujących {T jest cechą panującą w stosunku 

 do t a L jest cechą panującą w stosunku do 1), działających w jednym 

 kierunku, wywołuje w tym przypadku zwiększenie wysokości rośliny. 



Jones (18) przyjmuje, że wysokość roślin przez niego badanych 

 jest zależna od pewnej liczby czynników kumulatywnych. Te czynniki 

 kumulatywne są przytem panujące, t. zn., że każdy z nich w stanie 

 heterozygotycznym (Aa) wywołuje taki sam efekt jak i w stanie ho- 

 mozygotycznym (AA). Jeżeli krzyżujemy dwie odmiany z których 

 pierwsza posiada skład genetyczny AABBxx(/y a druga — aabbXXYY 

 to pierwsze pokolenie o składzie genetycznym AaBbXxYy będzie wyższe 



32 



