od każdej z odmian rodzicielskich. Hypoteza ta nie jest nowa, nie 

 została ona jednak ogólnie przyjętą, gdyż natrafiała na dwie poważne 

 objekcje. Pierwsza z nicłi głosi, że jeżeli łiypoteza „panowania" jest 

 słuszna, to powinniśmy otrzymać w F^ osobniki łiomozygotyczne w sto- 

 sunku do wszystkich panujących allelomorfów i potomstwo takich osob- 

 ników powinno być jednolicie tak bujne jak F^. Takie osobniki jed- 

 nak nie były znalezione do tej pory. Fasola, którą opisuję w pra- 

 cy niniejszej, stanowi wyjątek pod tym względem; tego rodzaju fakty 

 nie były znane Jones'owi. Druga objekcja głosi, że krzywa zmien- 

 ności w F2 powinna być niesymetryczna, jeżeli przyjąć hypotezę „pa- 

 nowania". Tymczasem we wszystkich znanych dotychczas przypadkach 

 krzywa zmienności pokolenia F^ była symetryczna. Wyjątek, nie- 

 znany do tej pory, stanowi znowu Fasola. 



Jones te dwie objekcje zwalcza przyjmując, że allelomorfy 

 pozytywne i negatywne przeciwnych par są ze sobą sprzężone, że po- 

 między nimi istnieje sprzężenie (.linkage" według terminologji Morgana). 



Ta dodatkowa hypoteza, proponowana przez Jones'a, jest 

 zbyteczna gdy chodzi o zjawiska heterozji, obserwowane przezemnie 

 u Fasoli, 



Gdybyśmy stanęli na tem stanowisku, że hypoteza „panowania„ 

 wyjaśnia nam dostatecznie zjawisko heterozji, to przyjąćbyśmy 

 musieli, że u roślin badanych do tej pory (Zea, Nkotiana etc.) 

 istnieje sprzężenie pomiędzy allelomorfami pozytywnymi a negatyw- 

 nymi różnych par i że u Fasoli te allelomorfy są zupełnie niezależne, 

 Tem by się różniła Fasola od innych roślin w stosunku do zjawisk 

 heterozji. 



Pomimo to jednak, że pozornie zjawiska heterozji u Fasoli da- 

 dzą się ująć w ramy hypotezy „panowania" bez uciekania się nawet 

 do dodatkowej hypotezy „linkage", zdaniem moim hypoteza „panowa- 

 nia" nie wystarcza, aby wyjaśnić zjawiska heterozji ani u Fasoli ani 

 u innych roślin, 



W stosunku do hypotezy „panowania" przyjętej również w pra- 

 cy Easta i Jonesa zr, 1919-go (Inbreeding and Ouibreeding, 

 their genetic and sociological słgnificance, pp. 1 — 285) podnoszę na- 

 stępujące objekcje: 



1) Transgresja w F2, w przypadku gdy jest heterozja, powinna 

 być większa, niż w przypadku gdy niema hetero7Ji, Tymczasem u Fa- 

 soli w obu tych przypadkach transgresja in minus jest jednakowa 

 a jedynie tylko transgresja in plus jest większa w przypadku hete- 



33 



