rzeczą wykluczoną, że w tym ostatnim przypadku mamy do czynienia 

 ze zjawiskiem korelacji fizjologicznej, że więc nie jest to zjawisko 

 natury genetycznej. Można je może porównać do korelacji jaka istnieje 

 pomiędzy długością liścia a liczbą listków w obrębie jednego osobnika 

 Rohhiia Pseudoacacia. 



Hypoteza czynników heterozji wyjaśnia nam również i to, dlaczego 

 w niektórych przypadkach F^ może być 2 lub nawet 3 razy większe 

 od większego z typów rodzicielskich. 



W najprostszym przypadku istniałyby 2 czynniki genetyczne, któ- 

 rych współdziałanie jest konieczne, aby wywołać zwiększony wigor 

 (zjawisko heterozji). Nie jest jednak rzeczą wykluczoną, że w tym 

 najprostszym idealnym przypadku mamy do czynienia najmniej z trze- 

 ma czynnikami, które możemy nazwać A^ i> i ('. Były one rozdzie- 

 lone w typach rodzicielskich. Przypuśćmy że w jednym z typów ro- 

 dzicielskich był obecny czynnik A, a w drugim — czynniki B i G. 

 Na skutek skrzyżowania odmian rodzicielskich następuje spotkanie 

 tych czynników w jednym osobniku. Wigor F-^ zostaje zwiększony 

 w porównaniu z typami rodzicielskimi. 



Doświadczenia wskazują, że zwiększanie się wigoru ma charak- 

 ter kumulatywny, to znaczy, że mogą być różne stopnie wigoru. Nie 

 zawsze w przypadku heterozji u Fasoli otrzymujemy z i^j maximum 

 wigoru. 



Są przypadki kiedy wigor F^ jest u fasoli nieznacznie powiększony 

 w porównaniu z typami rodzicielskimi. To samo można zauważyć i u in- 

 nych roślin. Z drugiej strony w F^ i następnych pokoleniach przy 

 samozapylaniu otrzymujemy linje, których wigor jest w rozmaity spo- 

 ,,sób zaznaczony. Baur (1) opisuje zmiejszanie się wigoru przy samo- 

 zapylaniu w Aiitirrliinum jak następuje: „Bestaubt man hier eine 

 Pflanze mit eigenem Pollen, so ist die Nachkommenschaft im Durch- 

 schnitt meist kleiner und schwachlicher ais Nachkommenschaft der 

 gleichen Pflanze aus Fremdbefruchtung", „Und zo geht das bei fortge- 

 setzter Selbstbestaubung auch in den folgenden Generationen weiter, 

 aber die Abnahme der Kràftigkeit wird von Génération zu Génération 

 kleiner, und von 5. — 6. Inzuchtsgeneration an ist im allgemeinen 

 keine weitere Abnahme zu verzeichnen, die Sippe hat damit ein ge- 

 wisses „Inzuchsminimum" erreicht. Dièses Inzuchtsminimum liegt bei 

 den verschiedenen Sippen von Antirrhinam majiis sehr verschieden 

 tief. Ich besitze Sippen, bei denen die Pflanzen im Inzuchtsminimum 

 noch gross, krâftig und gut fertil sind, sich in dieser Hinsicht nur ganz 

 wenig von fremdbefruchteten Pflanzen der gleichen Sippe unterschei- 



40 



