den. Ich besitze ferner Sippen, die im Inzuchtsminimun durchschnitt- 

 lich nur etwa halb so gross sind wie entsprechende nicht ingezuchtete 

 Pflanzen gleichen Rasse. Es gibt ferner auch Sippen, bei denen die 

 Pflanzen im Inzuchtsminimum kaum mehr existenzfâhig und durch Sa- 

 men nur ganz ausnahmsweise fortpflanzbar sind". 



U Fasoli otrzymujemy również w F^, F^ i F^ linje różniące sie 

 między sobą rozmiarami roślin. Wynika to choćby z Tabeli 10-ej, 

 gdzie podane są pomiary dotyczące wielkości liści poszczególnych 

 linji F^. 



Nie wszystkie różnice w wielkości roślin dadzą się sprowadzić 

 do gry czynników heterozji. W przypadkach bowiem kiedy heterozji 

 w i^i nie było, wystąpiły jednak w F^ zjawiska transgresji in plus i in 

 minus, o czem wyżej była mowa. Zdaje się jednak nie ulegać wąt- 

 pliwości że wigor, związany z heterozją, może być w rozmaitym stop- 

 niu zaznaczony. Jeżeli przyjmiemy, że powiększenie się wigoru o je- 

 den stopień wymaga obecności trzech czynników A, B \ C, to wypad- 

 nie nam przyjąć, ze zwiększenie się wigoru o dwa stopnie będzie wy- 

 magało obecności 2-ch serji czynników a mianowicie: A, B. C i P. 

 L', S. Jeżeli zwiększenie się wigoru pójdzie jeszcze dalej to przyjąć 

 nam wypadnie istnienie jeszcze trzeciej serji czynników: A', F, Z. 

 W tym ostatnim przypadku skład genetyczny F^ będzie następujący: 

 Aa Bb Cc Pp Er Ss Xx Yy Zz. Skład zaś typów rodzicielskich 

 może być, naprz., jednego Ahc, Prs Xyz a drugiego aB(^ pBS xYZ. 

 Wymienione czynniki w stanie homozygotycznym wywołują 

 ten samefekt co i w stanie heterozygotycznym, to 

 znaczy, że efekt wywołany przez czynniki AABBCC będzie ten sam 

 co i efekt wywołany przez czynniki Aa Bb Cc. 



Gdy przyjmiemy, że konieczne jest współdziałanie przynajmniej 

 trzech czynników (naprz. A, B, G) aby wywołać zwiększenie się wi- 

 goru o jeden stopień, wówczas stanie się jasnem, dlaczego w niektó- 

 rych przypadkach występuje znaczna różnica w rozmiarach pomiędzy 

 roślinami F^^ a roślinami F^. W przypadku opisanym przez Baur'a 

 u Antirrhinum, naprz., wysokość F^ wynosi przeciętnie 36,9 cm. a wy- 

 sokość roślin F2 — 12,8 cm. Im więcej komponentów będzie potrze- 

 ba, aby efekt dany wywołać, tem rzadziej ten efekt będzie występował 

 w pokoleniu F^. 



Przypuśćmy, że mamy do czynienia tylko z czynnikami A i B, 

 które współdziałając wywołują heterozję. Wówczas stosunek liczbowy 

 roślin wykazujących heterozję (t. j. zwiększony wigor) do roślin nie 

 wykazujących heterozji w pokoleniu F2 wynosić będzie 9:7. W przy- 



