puje największa liczba osobników, (t. j. gdzie leży zazwyczaj szczyt), 

 obserwujemy wyraźną przerwę (frekwencja klas środkowych może ró- 

 wnać się zeru); taka „krzywa" zatem przedstawia wówczas dwie 

 nie zachodzące na siebie, ani nawet niestykające się ze sobą oddzielne 

 krzywe. Do ras wielopostaciowych należy też najprawdopodobniej i ba- 

 dany przez S t o u t ' a Coleiis. Z pracy Sto u t ' a wynika, że prowadzo 

 na przez autora selekcja wegetatywna wyodrębniła szereg typów, które 

 Stout uważa za równoznaczne z „Kleinarten". Jednakże doświadcze- 

 nia autora nie rozwiązują zagadnienia otrzymywania odmian na dro- 

 dze selekcji wegetatywnej. W pracy tej mamy właściwie dopiero po- 

 stawienie zagadnienia. Autor nie wyczerpał wszystkich metod badań, 

 mianowicie nie prowadził linji czystych z nasion, i w ten sposób brak 

 u niego wyczerpującego porównania potomstwa płciowego z wegeta- 

 tywnem. Wskutek tego odrazu wysuwa się tu zagadnienie, czy se- 

 lekcja wegetatywna istotnie może utrwalić szereg 

 typów dziedzicznych. 



Nie znając pracy Stout 'a w czasie, gdy z powodu wojny nie 

 miałam możności otrzymywania wydawnictw zagranicznych, przystąpi- 

 łam do badań nad zmiennością ras wielopostaciowych Petunii w la- 

 tach 1916 — 1920, i z badań moich wysunęło się zagadnienie, czy 

 możliwe byłoby utrwalenie na drodze wegetatywnej niektórych z licz- 

 nych postaci określonego genotypu (rasy wielopostaciowej). W bada- 

 nej przezemnie rasie bowiem otrzymałam linję czystą ustaloną co do 

 składu genetycznego, ale wykj^.zującą znaczne różnice między osobni- 

 kami pod względem zewnętrznego wyglądu kwiatów — ich kształtu 

 i barwy. Pojęcie „utrwalenia" wiąże się zazwyczaj z ustaleniem 

 typu dziedzicznego, tutaj jednak przy ustalonym typie dzie- 

 dzicznym brakło ustalenia postaci zewnętrznej, stąd też wypłynęło za- 

 gadnienie, czy można ustalić wegetatywnie określony typ kwiatów, 

 nie dający się ustalić dziedzicznie (przy rozmnażaniu przez nasiona). 

 Jako materjał dla rozwiązania rozwiniętego powyżej zagadnienia obra- 

 łem znaną mi już z doświadczeń poprzednich rasę wielopostaciową 

 Petunia violacea. 



Materjał okazał się bardzo odpowiedni z kilku względów: 



1° Rasę tę prowadzę już przez szereg lat, jako linję czystą. 



2° Rośliny dają się rozmnażać bardzo łatwo, zarówno przez na- 

 siona, jak i wegetatywnie, mamy zatem możność porównania skali wa- 

 hań linji czystej ze skalą wahań poszczególnych „done'ow" (linji 

 wegetatywnych). 



3" Rośliny są roczne, sadzonki zaś, robione w połowie lata, mo- 



70 



