tiver Spross, aus der Achsel des oberen, spâter angelegten ein 2-blâtt- 

 riger floraler Spross mit in gleicher Hôhe sitzenden Blâttern. Der 

 erstere Spross wiederholt in seinem Bau den Mutterspross. Der letztere 

 erzeugt wiederum einen 2-blâttrigei', blûtentragenden Spross aus der 

 Achsel des oberen der scheinbar gegenstândigen Blâtter, einen vege- 

 tativen oder vegetativ-floralen aus der des unteren und so geht es 

 weiter mit strenger Regelmâssigkeit, wobei besonders nach der Spitze 

 der Pflanze zu — die 2-blâttrigen Blûtensprosse, sympodienbildend, 

 die Richtung des Muttersprosses einnehmen und ausserdem die vege- 

 tativen Sprosse nach oben zu mehr und mehr unterdrûckt werden. 

 (Fig. 1 str. 74). Bei einigen Arten werden die floralen Sprossgenerationen 

 sehr zahlreich und da gleichzeitig die unteren vegetativen Sprosse 

 derselben mehr oder weniger unterdrûckt und die Blûten verdrângt 

 werden, so entsteht ein weit ausgezogenes Monochasium". Stosuje 

 się to właśnie do rozgałęzienia P. violacea. 



Opierając się na danych powyższych, potwierdzonych przez moje 

 własne obserwacje, doszłam do wniosku, że studja nad rozwojem roślin 

 o charakterze chimer u petunii należy rozpoczynać z chwilą pojawie- 

 nia się pierwszego kwiatu. Ten kwiat bowiem występuje jako zakoń- 

 czenie pędu głównego, zależnie zatem od typu jego określony jest 

 charakter tego pędu. Jeśli kwiat pierwszy przedstawia czysty kraniec 

 o koronie dużej czerwonofioletowej, cały pęd nosić będzie również po- 

 dobne kwiaty, i niema powodu, aby przypuszczać, że z pączków ką- 

 towych obi' liści pozornie naprzeciwległych wyróżnicują się pędy 

 o kwiatach innego typu. Podobnie, jeśli pierwszy kwiat przedstawia 

 typ o kwiatach ważkich biadoliła, następne kwiaty będą powtarzały 

 wygląd pierwszego. Inaczej jednak sprawa się przedstawia, jeśli 

 pierwszy kwiat jest kwiatem sektorjalnym (chimerycznym), tj. takim, 

 w którym jedna część korony należy do typu o kwiatach dużych czer- 

 wonofioletowych, druga zaś — do typu o kwiatach ważkich z barwi- 

 kiem niedokształconym (Fig. 5 str. 79). Zróżnicowanie, występujące 

 pomiędzy obiema częściami korony kwiatowej, musi być zawarte 

 in potentia już w osi głównej, w jej częściach wegetatywnych, 

 chociaż nie może się ono tu ujawnić. Przypuszczenie takie potwierdza 

 fakt, że pędy, z osi głównej wychodzące, mają różny typ kwiatów, 

 zależnie od tego, z której części osi wychodzą. Fig. 2 i 3 przedsta- 

 wiają schemat rozwoju chimery sektorjalnej ^). Pierwszy kwiat tej 



') Kwiaty przedstawione są tu w postaci kółek; kwiaty czerwonofioletowe 

 oznaczone czarno, biadoliła — są oznaczone jako białe kółka. 



75 



