wytwarza osobnika o wyglądzie typowej chimery sektorjalnej. Tablica IX 

 przedstawia fotografję takiej rośliny, u której, jak to widać wyraźnie, 

 granica pomiędzy sektorami przechodzi przez środek rośliny, przecina- 

 jąc jej oś główną i zaznaczona jest ostro, wyraźnie; typy przejściowe 

 kwiatów u roślin takich nie występują. Krzywa, wykreślona z po- 

 miarów średnicy koron kwiatowych takiej chimery sektorjalnej, jest 

 wyraźnie dwuszczytowa i zachowuje swój charakter w ciągu całego 

 okresu wegetacyjnego rośliny (Fig 12 str, 93), 



Jeśli porównamy rozwój takiej chimery z opisanym przez Baur'a 

 (4) rozwojem chimery sektorjalnej Pelargonium, to znajdziemy ogólnie 

 biorąc — zgodność, lecz u Pelargonium przebieg różnicowania się 

 chimery jest widoczny w częściach wegetatywnych, gdyż różnice po- 

 między obiema częściami rośliny dotyczą barwy łodygi i liści, nie zaś 

 korony kwiatowej; w przypadku, dotyczącym Petunii, rozgraniczanie 

 sektorów jest wskutek tego trudniejsze; prócz tego i system rozgałę- 

 zienia Petunii maskuje również granice sektorów, które możnaby przy- 

 puszczać, że występują wzdłuż sympodium. Na czem jednak polegają 

 różnice pomiędzy sektorami? U Pelargonium, jak wiemy, w jednym 

 z sektorów występują w komórkach łodygi i liści chloroplasty normal- 

 ne, w drugim zaś — zdegenerowane, dzięki czemu pierwszy sektor ma 

 barwę liści i łodygi zieloną, drugi zaś — błaławo-żółtą. U Petunii 

 zaś jeden sektor ma kwiaty czerwono-fioletowe, normalne, w drugim 

 zaś obserwujemy jakgdyby niedorozwój górnej części korony kwiato- 

 wej, zarówno co do wielkości jej, jak i zabarwienia. Rurka korony 

 jest rozwinięta i zabarwiona normalnie w obu typach kwiatów: znaj- 

 dujemy w jej komórkach antocjan ciemno-fioletowy. Różnice wystę- 

 pują w górnej części korony. Rozszerzona lejkowato górna część ko- 

 rony kwiatu normalnego zabarwiona jest gładko czerwono-fioletowo; 

 na rozpatrywanych pod mikroskopem przekrojach jej widzimy, że gru- 

 bość płatka wynosi ok. 10 — 12 warstw komórek, z których większość 

 wypełniona jest antocjanem; przyczem komórki warstwy wewnętrznej 

 mają sok czerwono-fioletowy, a zewnętrznej — fioletowy antocjan. 

 Natomiast przekroje górnej części korony kwiatów ważkich biadoliła 

 ujawniają, że składa się ona conajwyżej z 6 warstw komórek, z któ- 

 rych komórki miękiszowe są całkowicie pozbawione treści barwnej, 

 a ślady bladofioletowego antocjanu znajdujemy w naskórku powierzchni 

 wewnętrznej. Przypuszczalnie jakieś różnice muszą już istnieć i w czę- 

 ściach wegetatywnych danych pędów, jednakże badanie świeżych 

 skrawków nie doprowadziło mnie do ich ustalenia. Być może zresztą, 

 że różnice są natury fizjologicznej, nie zaś anatomicznej. 



77 



