z kolei przystąpimy do rozpatrzenia rozwoju chimery peryklinal- 

 nej (Fig. 6 i 7). 



Chimera peryklinalna różnicuje się stopniowo z rośliny, której 

 pierwszy kwiat przedstawia formę przejściową pomiędzy obu typami 

 krańcowemi (Fig 4 a, b, c, przedstawiają typy krańcowe i jedną 

 z form pośrednich). 



Taki kwiat posiada średnicę większą, niż małe kwiaty biadoliła, 

 ale nie dosięgającą wielkości kwiatów czerwonofioletowych. Korona 

 posiada pewną ilość barwika czerwonofioletowego, zgrupowanego w po- 

 staci szerokiego pierścienia dokoła gardzieli i rozrzuconego wokół 

 niego i wzdłuż nerwów w postaci plamek, malejących i zanikających 



Fig. 4. a Kwiat duży czerwono-fioletowy. b-Kwiat przejściowy. 

 c-Kwiat wazki biadoliła. 



ku brzegom korony. Kwiaty takie, jako formy przejściowe pomiędzy 

 typami krańcowemi, podległe są dość szerokiej zmienności w stosunku 

 do średnicy korony i ilości barwika, zbliżając się to do jednego, to 

 znów do drugiego krańca. Kwiaty, rozwijające się kolejno na sympo- 

 dium, tworzącem oś główną rośliny, rzadko kiedy są zupełnie jedna- 

 kowe „pośrednie" — te właśnie formy są najmniej stałe, posiadają 

 największą skalę wahań. Jednakże w zmienności ich dostrzegamy 

 zupełnie wyraźną prawidłowość: Np, zakończenie osi głównej tworzy 

 kwiat pośredni dość duży o stosunkowo dużej ilości barwnika, a więc 

 zbliżony więcej do krańca o kwiatach dużych czerwono fioletowych; 



78 



