szych kwiatów na sympodium, różnią się pomiędzy sobą wyglą- 

 dem kwiatów. Pęd rozwijający się z pączka kwiatowego niższego 

 z obu liści pozornie naprzeciwległych u nasady przekwitłego kwiatu 

 A (Fig. 7), który był najciemniejszy z szeregu, nosi najczęściej 

 właśnie takie same kwiaty. Pędy, wychodzące u nasady przekwitłego 

 kwiatu B, noszą kwiaty o mniejszej nieco ilości barwika. Pędy, roz- 

 wijające się u nasady przekwitłego kwiatu C, względnie D, dają 

 kwiaty jeszcze jaśniejsze. Jest to przypadek najprostszy. Nie jest 

 jednak faktem, stale dającym się obserwować, aby wzmiankowane pę- 

 dy, odpowiadające kwiatom A, B, C, D, zachowywały niezmiennie 



Fig. 7. Schemat rozwoju chimery peryklinalnej petunii (drugie stadjum). 

 Barwik czerwonofioletowy oznaczony czarno. 



swój charakter kwiatów. Mogą pędy te również dawać sympodja dru- 

 giego stopnia o szeregu form przejściowych, różnych co do skali wa- 

 hań. Tak np. skala zmienności kwiatów pędu A (tj. wychodzącego 

 u nasady przekwitłego kwiatu A) będzie obejmowała korony o większej 

 ilości barwika, niż skala zmienności kwiatów pędu C, lub D. Tak 

 zatem przy dalszym rozwoju wyodrębniają się: l'' pędy o kwiatach 

 najbardziej zbliżonych do jednego krańca — kwiatów dużych czerwo- 

 nofioletowych; 2^ pędy zachowujące charakter pośredni kwiatów — 



