z szeroką skalą wahań; 3° pędy o kwiatach zbliżonych do drugiego 

 krańca — ważkich biadoliła. Na pędach, posiadających kwiaty, naj- 

 bardziej zbliżone do krańców, proces różnicowania trwa dalej, aż 

 wreszcie mogą się pojawić i typy krańcowe. W ten sposób rozwija 

 się roślina, posiadająca oba krańcowe typy kwiatów, powiązane łań- 

 cuchem form przejściowych, jak uwidocznia Fig. 7. Jeśli zechcemy 

 ująć Uczbowo zmienność średnicy korony w obrębie takiego osobnika, 

 to otrzymamy dla każdego typu kwiatów (lejkowatych, pośrednich i waż- 

 kich) prawidłową krzywą jednoszczytową, lecz skale wahań tych trzech 

 krzywych zachodzą na siebie wzajem, wobec czego po zsumowaniu ich 

 i wykreśleniu krzywej dla wszystkich kwiatów rośliny, otrzymujemy je- 

 den szczyt w środku skali wahań; odpowiada on kwiatom pośrednim, 

 które u chimer peryklinalnych występują właśnie najliczniej. 



Ten typ roślin, który właśnie opisałam, posiada wiele podobień- 

 stwa z chimerami peryklinalnemi Pelargonium, opisanemi przez Baur'a, 

 oraz z Winkler'owskiemi „mieszańcami szczepionkowymi" („Pfropf- 

 bastarde") Solanum (21). Cechą, potęgującą jeszcze owo podo- 

 bieństwo, jest znane u wzmiankowanych wyżej chimer peryklinal- 

 nych, a dające się obserwować u Petunii^ wyróżnicowywanie się 

 pędów czystych, tj. należących do jednego, lub drugiego typu 

 tkanek. 



Chimery sektorjalne i peryklinalne występują bądź w postaci ty- 

 powej, bądź też jako różne kombinacje tych dwóch zasadniczych ty- 

 pów. Tak np. roślina może przedstawiać chimerę sektorjalną, której 

 jeden sektor należy do czystego typu o kwiatach ważkich biadoliła, 

 drugi zaś posiada kwiaty pośrednie o szerokiej skali wahań, ma on 

 więc charakter chimery peryklinalnej. Jeśli na granicy sektorów na 

 roślinie takiej rozwiną się kwiaty t. zw. „sektorjalne", to część koro- 

 ny takiego kwiatu będzie należała do czystego typu o kwiatach waż- 

 kich biadoliła, a druga część przedstawiać będzie koronę typu pośred- 

 niego. Roślina takiego typu różnicuje się już od pierwszego kwiatu 

 jej osi głównej; opisana niżej roślina N» 3 (Fig. 8 str. 86) przedstawia 

 nam właśnie taką chimerę „sektorjalno-peryklinalną". Roślina Nî 17 

 zaś przedstawia chimerę sektorjalno-peryklinalną, w której pędy czyste 

 o kwiatach lejkowatych czerwonofioletowych złączone są z typem pośre- 

 dnim kwiatów, które, będąc obdarzone szeroką zmiennością, wyróżni- 

 cowują oba typy krańcowe poprzez szereg form przejściowych. 



Raz jeszcze jednak należy podkreślić, że pomimo bardzo wy- 

 raźnej różnicy, zachodzącej w tkankach obu krańcowych typów kwia- 

 tów, różnica ta jest natury somatycznej i odchylenia przez nasiona 



81 



