się nie przenoszą. Zachodzi pytanie, w jakim stopniu typy zewnętrz- 

 nie różne rasy wielopostaciowej mogą być utrwalone na drodze roz- 

 mnażania wegetatywnego 



Selekcja pędów w obrębie rasy wieloposta- 

 ciowej Petunii. 



Uiuarji techii ic':ne. 

 Do doświadczeń nad selekcją wegetatywną wybierane były ro- 

 śliny o charakterze chimer zarówno sektorjalnych, jak i peryklinalnych, 

 posiadające pędy o przynajmniej dwóch typach kwiatów. Rośliny ta- 

 kie wybrane były jako macierzyste z pośród rozmaicie wyglądają- 

 cych przedstawicieli linji czystej. Jak zwykle, rośliny wysiewane by- 

 ły do ciepłego inspektu w marcu; pikowanie odbywało się od końca 

 kwietnia do pierwszych dni maja, a wysadzanie do gruntu w początku 

 czerwca. Gdy rośliny zaczynały kwitnąć, niektóre z nich od pier- 

 wszego kwiatu zaznaczały się, jako chimery; były one odznaczane 

 na polu spacjalnemi palikami i numerowane oddzielnie, a następnie 

 opisywane w katalogu w ich kolejnych stadjach rozwojowych. W r. 

 1921 rozmnażanie wegetatywne zostało rozpoczęte w połowie lipca. 

 Sadzonki brane były początkowo głównie z pędów kwiatowych, rzadziej 

 zaś z pędów liściowo-kwiatowych z tego powodu, że te ostatnie pędy 

 początkowo nie kwitną, lecz wykształcają wiele liści, a więc nie są 

 w stosunku do charakteru kwiatów odrazu łatwe do określenia. Jednak- 

 że w większości przypadków przyjmowały się tylko sadzonki z pędów 

 liściowo-kwiatowych, to też w drugim roku doświadczeń pędów kwia- 

 towych już do rozmnażania wegetatywnego nie brałam. Najlepiej 

 przyjmowały się naogół pędy około 8 cm. długości o grubej silnej ło- 

 dydze; pęd ucinałam ostrym nożem tuż pod liściem, pierwszy liść 

 również ścinałam całkowicie, z paru następnych odejmowałam mniej 

 więcej połowę blaszki; liście górne zazwyczaj pozostawiałam niena- 

 ruszone. O ile na sadzonce były już pączki kwiatowe, były one usu- 

 wane. Łodygę sadzonki zagłębiałam w wilgotnej ziemi inspektowej 

 na 1,5 cm. Doniczki z sadzonkami, po opatrzeniu ich etykietkami 

 z numerem rośliny macierzystej oraz numerem porządkowym, były do- 

 łowane pod oknem inspektowem, cieniowane i spryskiwane wodą co 

 dwie godziny, aby uchronić sadzonki od zwiędnięcia. Mniej więcej 

 po dziesięciu dniach sadzonki zaczynały rosnąć, a po dwóch tygo- 

 dniach można je było bez obawy wystawić na powietrze. 



Sadzonki wciągane były do specjalnego katalogu i zapisywane 

 według swych numerów porządkowych. W odpowiedniej rubryce przy 



82 



