numerze porządkowym notowany był numer rośliny macierzystej, data 

 sadzonkowania, oraz charakter kwiatów danego pędu, z którego robiona 

 była sadzonka. W dalszycłi rubrykacłi katalogu umieszczane były 

 obserwacje, dotyczące rozwoju sadzonki, wyglądu i zabarwienia jej 

 kwiatów, oraz pomiary średnicy korony. 



W ciągu pierwszego sezonu badań obserwowałam pierwsze poko- 

 lenie wegetatywne 33-cłi roślin macierzystych — ogólna liczba sadzonek 

 wynosiła 208. Większość sadzonek tych zakwitła w drugiej połowie lata 

 i kwitła aż do późnej jesieni. W następnym sezonie nie wciągałam już do 

 badań nowych roślin macierzystych, lecz rozmnażałam dalej wegeta- 

 tywnie sadzonki, robione w roku poprzednim. Sadzonki te zimowane 

 były w pokoju przy t" od 2° — 5" C i skąpem polewaniu. Pomimo 

 zachowywanych ostrożności w tym pierwszym sezonie zimowym wy- 

 ginęło około połowy roślin, podczas gdy liczba roślin, które zginęły 

 w drugim sezonie zimowym sprowadza się zaledwie do IS^o- Z po- 

 czątkiem marca, gdy rośliny poczęły ujawniać nowy przyrost, podlewanie 

 zwiększono i doprowadzono stopniowo temperaturę do 8" G. W dru- 

 giej połowie kwietnia rośliny były wystawiane na dzień na otwartą 

 przestrzeń, a na noc wnoszone z powrotem do budynku. Większość 

 roślin zakwitła w pierwszych dniach maja. Gdy były one w pełnym 

 kwiecie, średnica korony została poddana powtórnym pomiarom. Na- 

 ogół okazało się, że kwiaty charakteru swego nie zmieniły. Drugie 

 pokolenie wegetatywne otrzymałam przez sadzonkowanie tych roślin 

 (od połowy maja do pierwszych dni czerwca). Sadzonki te etykieto- 

 wane były jak poprzednie z dodatkiem numeru porządkowego sadzo- 

 nek drugiego pokolenia wegetatywnego. W końcu lipca wreszcie roz- 

 mnożone zostało wegetatywnie drugie pokolenie — większość sadzo- 

 nek, tworzących trzecie wegetatywne pokolenie, zakwitła w końcu 

 lata 1922 roku. Część tych sadzonek została przezimowana w wa- 

 runkach takich samych, jak w roku poprzednim. 



Opis ważniejszych roślin macierzystych i zachowanie się ich potom- 

 stwa ivegetatyivneqo. 



lioślina J\l' 1. Typ chimery peryklinalnej, której pęd główny, za- 

 kończony kwiatem wązkim biadoliła ze średnią ilością barwika czerwono- 

 fioletowego dokoła gardzieli korony, daje stopniowe przejścia ku kwia- 

 tom o koronach coraz większych i coraz ciemniej zabarwionych. Pęd 

 główny rozwija się ku górze, dając sympodium, a prócz tego u nasa- 

 dy jego liści dolnych rozwijają się z ich pączków kątowych tuż nad 

 ziemią pędy boczne, które możemy nazwać pędami przyziemnemu 



83 



