Pędy te naogół posiadają wzrost bardzo szybki, tak, że często wielkością 

 dorównywają pędowi głównemu. Z pośród pędów tych trzy posiadają 

 typowe kwiaty o koronie ważkiej ze śladami barwika, jeden zaś — 

 kwiaty lejkowate czerwono-fioletowe. Do rozmnażania wegetatywnego 

 wzięte były pędy liściowo - kwiatowe przyziemnych rozgałęzień, za- 

 równo o kwiatach ważkich biadoliła, jak i lejkowatych czerwono - fio- 

 letowych. Selekcja w obu kierunkach dała wegetatywne usta- 

 lenie typu kwiatów — sadzonki powtarzały dokładnie typ kwiatów 

 tych pędów, z których pochodziły. Dla porównania obserwowałam 

 dalszy rozwój każdego z pędów, z których brane były sadzonki, i stwier- 

 dziłam, że następne kwiaty, rozwijające się na nich, również zacho- 

 wywały swój typ; a więc sadzonki dawały kwiaty ustalonego typu 

 nie naskutek oddzielenia ich od gałązki rośliny macierzystej, lecz 

 poprostu dlatego, że brane one były z gałązek o typie kwiatów usta- 

 lonym, czyli z pędów „czystych" (utrzymujących się wegetatywnie 

 w danym typie kwiatów). 



Roślina t7V? 2: Typ chimery sektorjalnej zupełnie wyraźny (Fo- 

 tografja, Tabl. IX). Sadzonki z pędów o kwiatach obu typów zacho- 

 wują swój charakter. 



Roślina JV? 3: Chimera, która zaznacza swój charakter od pier- 

 wszego kwiatu. Kwiat ten jest sektorjalny, przyczem jeden sektor 

 posiada mniejsze płatki biadoliła ze śladami barwika czerwonofioleto- 

 wego, a zatem odpowiada typowi kwiatów o koronach ważkich, drugi 

 zaś posiada płatki większe lecz nie jednostajnie czerwonofioletowo 

 zabarwione, występują na nich plamki i smugi biadoliła. Przy dal- 

 szym rozwoju rośliny w obrębie sektoru pierwszego ukazują się wy- 

 łącznie kwiaty wązkie biadoliła, które rozwijają się wzdłuż osi sym- 

 podium i następujących rozgałęzień; — w obrębie zaś drugiego sekto- 

 ra kwiaty nie mają tak ustalonego typu, lecz ten sektor wykazuje 

 zachowanie, podobne do chimery peryklinalnej. Pojawiają się tu więc 

 pędy o kwiatach, coraz bardziej zbliżających się do krańca o koro- 

 nach czerwono - fioletowych, liczne formy pośrednie, w różnym stopniu 

 stanowiące przejście do drugiego krańca kwiatów. Stosunki te ilus- 

 truje krzywa zmienności, na której linjami kropkowanemi oznaczone są 

 trzy krzywe (dla kwiatów krańcowych biadoliła ważkich, przejściowych 

 i krańcowych czerwonofioletowych lejkowatych) a linją ciągłą suma 

 wszystkich pomiarów zrobionych u danego osobnika (Fig. 8). Sadzon- 

 ki były brane z pfdów o obu krańcowych typach kwiatów, lecz za- 

 chowanie się krańców było niejednakowe. Mianowicie rośliny, które 

 powstały z sadzonek, branych z pędów o ważkich kwiatach biadoliła. 



