utrzymywały się w typie, nie dając kwiatów o większej ilości barwika. 

 Natomiast selekcja prowadzona w kierunku przeciwnym, tj. kwiatów 

 lejkowatych czerwonofioletowych, nie dała ustalenia dużej korony czer- 

 wonofioletowej, gdyż obok tych form występowały formy pośrednie, 

 dające wyraźne przejścia do ważkich koron biadoliła. Tabela I przed- 

 stawia liczby, dotyczące średnicy koron potomstwa wegetatywnego 

 rośliny Nî 3, a Fig. 9 daje krzywe, wykreślone z tych pomiarów. 

 Krzywe obu roślin, otrzymanych z pędów o kwiatach ważkich biado- 

 liła, nie rozszerzyły skali wahań w stosunku do pędów rośliny ma- 

 cierzystej o takich samych kwiatach (porów. Fig. 8); natomiast skala 

 wahań trzech sadzonek o kwiatach lejkowatych czerwonofioletowych 

 uległa rozszerzeniu in minus w zestawieniu z pędami o kwiatach 

 tych na roślinie macierzystej. 



TABELA I. 



Roślina Ai? 5. Chimera, której pęd główny ma kwiaty pośred- 

 nie, natomiast pędy przyziemne posiadają już tylko typy krańcowe 

 kwiatów. Jednakże wobec słabego rozwoju pędu głównego, a silnego 

 rozkrzewienia pierwszych rozgałęzień, przeważają typy krańcowe kwia- 

 tów, dając pędy o charakterze „czystym", lub pozornie „czystym". 

 Krańcowe formy kwiatów biadoliła u tej rośliny — jedne z najsil- 

 niejszych i najbujniejszych, jakie miałam pod obserwacją — posiadają 

 zaledwie dostrzegalne ślady barwika czerwono fioletowego w gardzieli 



85 



