tatywnego, przedstawione na fig. 13-ej. Tablica X fig. 1 i 3 przedsta- 

 wia fotografje sadzonek obu typów tej rośliny. 



Roślina J\'« 17. Chimera peryklinalna. Pęd główny wykształca 

 szereg kwiatów o typach pośrednich, poczynając od koron bogatych 

 w barwik, a kończąc na kwiatach o coraz mniejszej jego ilości. 

 Najniższe z pędów przyziemnych posiadają kwiaty, zabarwione jed- 

 nostajnie czerwonofioletowo; pędy nieco wyżej nad niemi położone 

 mają już przy brzegach korony drobniutkie plamki. Pęd jeszcze 

 wyższy ma kwiaty przejściowe, a pęd, wyrastający pomiędzy tym 



Fig. 12. Krzywa zmienności średnicy korony rośliny 

 macierzystej J\o lO. 



pędem, a poprzednim (o kwiatach czerwono-fioletowych z plameczkami) 

 ma budowę sektorjalną, przyczem jeden sektor posiada korony typu 

 przejściowego, a drugi — korony czerwono-fioletowe z plameczkami. 

 Pęd ten rozgałęzia się według typu chimery sektorjalnej. Najwyższy 

 z pędów bocznych (wychodzących z osi głównej poniżej pierwszego 

 kwiatu), ma kwiaty takie jak pęd główny, t, zn. pośrednie, dające 

 łańcuch przejść ku koronom biadoliła z dużą ilością barwika. W miarę 



93 



