jednostajnie czerwono-fioletowo. Dwa pędy przyziemne posiadają 

 pierwszy typ kwiatów, a pęd główny z rozgałęzienianni swemi, oraz 

 trzy pędy przyziemne noszą kwiaty czerwono-fioletowe jednostajnie 

 zabarwione. Selekcja wegetatywna prowadzona była w obrębie każ- 

 dej z form krańcowycłi — rozmnażane były wegetatywnie pędy o każ- 

 dym z typów kwiatów. Zarówno jedne pędy, jak i drugie zachowy- 

 wały swój cłiarakter, jak dowodzi tabela VI. 



Z powyższego zestawienią wyników dają się wyprowadzić ogólne 

 wnioski następujące: 



1) Różnice pomiędzy poszczególnemi typami kwiatów są natury 

 ilościowej — dotyczą one a) wielkości średnicy korony, b) ilości bar- 

 wika w kwiatacłi. 



2) Poszczególne typy kwiatów rasy wielopostaciowej mogą być 

 połączone na jednym osobniku. Skala wałiań średnicy korony i ilości 

 barwika w obrębie kwiatów jednej rośliny może być równa pełnej 

 skali wałiań linji czystej, albo też być węższą od niej. Przez wystę- 

 powanie na jednym osobniku różnych typów kwiatów powstają rośliny 

 o charakterze chimer sektorjalnych, lub peryklinalnych. 



3) W obrębie chimery sektorjalnej występują tylko krańcowe 

 typy kwiatów bez form przejściowych. Krzywa zmienności średnicy 

 korony osobnika takiego jest wyraźnie dwuszczytowa. W obrębie chi- 

 mery peryklinalnej występuje stale szereg form pośrednich obok form, 

 zbliżających się mniej lub więcej wyraźnie do typów krańcowych. 

 Krzywa zmienności średnicy korony, wykreślona dla takich osobników, 

 może być jednoszczytowa, lecz nizka o szerokiej podstawie (Tiefgip- 

 felige Kurve Lang' a), jeśli najliczniej występują formy przejściowe, 

 a najmniej licznie krańce. W pewnych przypadkach jednak zarys jej 

 nie jest tak prawidłowy — mianowicie wówczas, gdy nie formy pośrednie, 

 lecz jeden z typów krańcowych jest najliczniej reprezentowany. 



4) Zmienność w obrębie poszczególnych pędów danej rośliny 

 nie jest zależna od warunków zewnętrznych. 



5) Nie ma też wpływu na nią wcale selekcja wegetatywna, któ- 

 ra w żadnym razie nie może uchodzić za czynnik, potęgujący ją. 

 Dowodem tego jest fakt, że gałązka, oddzielona od swej rośliny ma- 

 cierzystej, wykazuje ściśle takie same zachowanie, jak pęd, pozosta- 

 wiony dla kontroli na krzaku macierzystym. Zmienność pędu jest 

 określona z góry i pomimo wielce zawiłych stosunków, panujących 



96 



