Colen^i jest tem ciekawszą rasą wielopostaciową, że szeroką 

 skalę wahań wykazują tu aż trzy cechy: 1° zawartość antocjanu 

 w komórkach naskórka — wahająca się od śladów barwika u nasady 

 liścia po przez plamy aż do jednolitego purpurowego zabarwienia; 

 2^ obecność chromatoforów zielonych w komórkach miękiszowych, wa- 

 hająca się od znikomych ilości chlorofilu w liściach żółtych (z czer- 

 wonemi plamami, lub bez nich) poprzez formy przejściowe o rozma- 

 icie porozmieszczanych plamach żółtych i zielonych — aż do jedno- 

 licie zielonych liści (mogących mieć czerwony barwik w naskórku, lub 

 być go pozbawione). Gdy antocjan występuje w silniejszym stopniu, 

 maskuje on często ilościowe wahania tej drugiej cechy. 3° Liść mo- 

 że być całobrzegi, lub też o brzegach wycinanych (laciniata) z licz- 

 nemi formami przejściowemi. 



Do każdej z tych trzech cech. wziętych z osobna daje się sto- 

 sować to samo, co obserwowałam na moim materjale Pet/mii w sto- 

 sunku do wielkości i barwy kwiatów. Dzięki temu całość potomstwa 

 dawać musi szereg form, zdumiewających rozmaitością barw i kształ- 

 tów. Jednakże jedna różnica warta jest podkreślenia: oto w badanej 

 przezemnie Petunii zachodzi wyraźna korelacja pozytywna pomiędzy 

 wielkością korony i kształtem jej, a zabarwieniem. W materjale 

 Stout'a zaś nie widzimy podobnej współzależności pomiędzy wy- 

 mienionemi wyżej trzema cechami. Daje to interesujący temat dla 

 dalszych badań. Jeśli pomiędzy hodowanemi odmianami Coleus wystę- 

 pują również i takie, które dają się rozmnażać przez nasiona, nie 

 ujawniając wielopostaciowości — jeśli zatem istnieją odmiany, różniące 

 się dziedzicznie od typów, ustalonych wegetatywnie przez Stout'a, 

 byłoby możliwe trzy wymienione wyżej cechy, ujawniające szeroką 

 zmienność, poddać analizie genetycznej drogą krzyżowania z typami 

 generatywnie jednopostaciowemi (ustalonemi drogą rozmnażania płcio- 

 wego). 



Z doświadczeń moich nad Petunią, oraz z rozwiniętej wyżej 

 interpretacji doświadczeń Stout'a nad Coleus zdaje się wynikać 

 jasno, że typ dziedziczny (genotyp) jest u ras wielopostaciowych, 

 (zarówno jak i innych) stały i przekazuje się w linji czystej; w linji 

 wegetatywnej genotyp zmianie ulec nie może, a więc selekcja wege- 

 tatywna może mieć efekt tylko pozorny. 



Ta stałość genotypu ma swoje, źródło w podziale mitotycznym 

 jąder komórkowych, dzięki czemu substancja chromatynowa zostaje 

 rozdzielona zupełnie równomiernie pomiędzy komórki potomne, które 

 więc potencjalnie są identyczne. 



104 



