u pewnych istot jednokomórkowych natomiast, według Jen- 

 nings'a (14) mianowicie u Dlffliu/ia corona (RJiizopoda) selekcja 

 w obrębie clone'ow, hodowanych przez szereg pokoleń aseksualnych, 

 prowadzi do istotnego ustalenia pewnych typów nowych. Typy te, 

 jak twierdzi J e n n i n g s, różnią się dziedzicznie od form, z których 

 powstały, czyli zaszła tu, według autora, zmiana w genotypie. Za- 

 chodzi pytanie, gdzie szukać należy przyczyny tej zmiany i w jaki 

 sposób pogodzić fakty takie z obserwowaną u organizmów wyższych 

 stałością genotypu. Jennings rozwiązuje to zagadnienie w sposób 

 następujący: jak wiadomo u korzenionóżek substancja chromatynowa 

 nie jest zlokalizowana wyłącznie w jądrze komórkowem, lecz jest roz- 

 rzucona również i w cytoplazmie w postaci t. zw. chromidiów. Przy 

 podziale komórki chromatyna, zawarta w jądrze, dzieli się precyzyjnie 

 na równe części, natomiast substancja chromatynowa, zawarta w chro- 

 midjach rozdziela się na oba organizmy potomne znacznie mniej do- 

 kładnie, dzięki czemu otrzymujące je komórki nie muszą być iden- 

 tyczne co do składu swego; przy dalszych podziałach, gdy potomne 

 komórki znów nie będą ekwiwalentne, różnice nie zacierają się, 

 lecz przeciwnie — potęgują. W ten sposób tłumaczy autor, że 

 u organizmów- tych genotyp nie jest stały, lecz zmienia się w okre- 

 ślonych kierunkach drogą powolnego stopniowania („in these orga- 

 nisms the génotype is not constant, but changes by slow grada- 

 tions" str. 522). 



Z tego stanowiska więc skuteczność selekcji w obrębie c 1 o n e ' ó w 

 DiffUigia ma przyczynę w odrębnem zachowaniu się substancji chro- 

 matynowej przy podziale komórki. Zjawisko to nie może zatem stać 

 w jakiejkolwiek sprzeczności z faktem, stwierdzonym dla ras wielo- 

 postaciowych roślin, że selekcja w obrębie linji wegetatywnej musi 

 pozostawać bez efektu. 



Dlatego też wszelkie paralelizowanie wyników badań Jennings'a 

 z rezultatami Stout'a jest zupełnie niedopuszczalne. Gdyby zmiany, 

 zachodzące w pędach rośliny, były związane ze zmianami w substan- 

 cji chromatynowej, odchylenia byłyby dziedziczne, tj. przekazywane 

 przez nasiona, nietylko wegetatywnie — byłyby to istotne zmiany ge- 

 notypu. Gdy zmian tych niema, odchylenia nie mogą być dziedziczne. 

 Stosuje się to zarówno do Coletis, jak i do Petuml. Stanowisko po- 

 wyższe jest zdaniem mojem jedynem, na jakim stać może genetyk, 

 gdyż opiera się ono na szeregu faktów, przemawiających za stałością 

 typu dziedzicznego, którego zespoły czynników zlokalizowane są w chro- 

 mozomach. Przy wyraźnej prawidłowości rozdziału substancji chro- 



105 



