matynowej pomiędzy dwie komórki potomne, otrzymuje każda z nich 

 te same kompleksy czynników. Są jednak znane również i takie 

 przypadki, gdy następują pewne zakłócenia tej prawidłowości, z przy- 

 czyn niezbadanych bliżej; wskutek tego powstają komórki, a z biegiem 

 rozwoju i pędy, różniące się nietylko wyglądem zewnętrznym, ale 

 i składem genetycznym od rośliny, na której powstały. Są to jednak 

 różnice innego typu, niż te, które Stout obserwował u Coletis, a ja 

 u Petunii. Te pierwsze odchylenia połączone ze zmianą składu ge- 

 netycznego można z całą słusznością nazwać mutacjami wegetatywne- 

 mi, lub mutacjami pączków. Są to jedyne odchylenia, do których 

 stosowana selekcja wegetatywna może być istotnie skuteczna dzie- 

 dzicznie — przy dalszem rozmnażaniu przez nasiona. Liczne przy- 

 padki takich mutacji pączków zebrał Cramer w pracy swej (6) 

 jeszcze w r. 1907 i przeciwstawił je zjawiskom niedziedzicznej zmien- 

 ności pączków. Dla rozróżnienia tych dwóch zjawisk ustala Cramer 

 kryterjum następujące (str. 64): „Um Gewissheit zu erlangen, dass die 

 Mutation wirklich bei der Entwicklung der abweichenden Knospe auf- 

 trat, sollten auch die Eigenschaften des nicht abweichenden Teiles 

 untersucht werden durch einen Saatversuch; nur dann, wenn samtliche 

 Kinder die Merkmale der Mutter wiederholen, darf eine solche Muta- 

 tion angenommen werden. Wenn jedoch die Kinder der anscheinend 

 nicht abweichenden ursprunglichen Pflanze teilweise die gleiche Abwei- 

 chung, wie die Knospenvariation, zeigen, liegt eine Zwischenrassen- 

 variation vor... Wenn wir also sicher entscheiden wollen, ob eine vé- 

 gétative Mutation, oder eine Zwischenrassenvariation vorliegt, so 

 mûssen wir den Versuch machen mit einer Aussaat, bei der die 

 Kinder der ursprunglichen Pflanze und die des Abweichenden 

 Zweiges untereinander verglichen werden konnen... trifft man in 

 der einen Aussaat die namlichen Abweichungen an wie in der 

 anderen... so liegt der Knospenvariation Zwischenrassenvariabilitât 

 zu Grunde". 



Anthony (1) prowadził przez szereg pokoleń wegetatywnych se- 

 lekcję«w obrębie clone'ow Tiola odorata o kwiatach pełnych. Odmiana ta 

 może być rozmnażana jedynie wegetatywnie, ponieważ kwiaty jej są 

 zupełnie bezpłodne. Selekcja prowadzona była w celu rozwiązania 

 zagadnienia stałości clone'ow w zastosowaniu do rozmnażanych we- 

 getatywnie drzew owocowych. Linje wegetatywne Viola odorata, se- 

 lekcjonowane w dwóch przeciwnych kierunkach, wykazują różnice 

 ilościowe w stosunku do cech selekcjonowanych, tj, plonu, oraz dłu- 

 gości szypułek kwiatowych. Jednakże niema istotnego sprawdzianu 



106 



