— 24 - 



vormen Corticium en Nccator. Uit de beschreven proeven blijkt 

 dus, hoe gew^ichtig eene groote mate van vochtigheid der lucht 

 voor de infectie is. Hoe vochtiger de lucht, hoe grooter de kans 

 op infectie en verbreiding der ziekte is, v^at natuurlijk voor de 

 bestrijding van belang is. 



Vaak wordt wel aangenomen, dat de ziekte zich meer in den 

 Oostmoesson, den drogen tijd, uitbreidt dan in den Westmoes- 

 son of den natten tijd, eene dwaling, die licht te begrijpen is. 

 Zoolang de lucht vrij vochtig is, blijven de aangetaste deelen 

 tamelijk frisch; treedt echter de droogte in, dan blijkt, dat door 

 de schimmel de opstijgende waterstroom in het hout geheel of 

 gedeeltelijk verbroken is — eene vergiftiging van de plant door 

 den parasiet is zeer waarschijnlijk — zoodat de takken, daar de 

 bladeren bij de droogte meer verdampen moeten, eerder verkleu- 

 ren en afsterven, waardoor het ziektebeeld duidelijker wordt. 

 Uit andere proeven, welke hier niet behandeld zullen worden, 

 bleek verder, dat halfschaduw ook de infectie bevordert. Heel 

 typisch was, dat bij carbolineumproeven, waarover later spra- 

 ke zal zijn, Corticium zich wel eens vertoonde juist onder het 

 aan den stam bevestigde etiquet en nergens anders. Dan werd 

 gevonden, dat iets doode plekken op de takken ook belangrijk 

 zijn, wat uit een overzicht der gegeven tabellen duidelijk blijkt. 

 Natuurlijk heeft de ouderdom van een orgaan ook invloed op 

 de infectie en op den weerstand tegen de ziekte, maar als voor- 

 naamste oorzaak der verbreiding van de ziekte is toch eene 

 groote mate van vochtigheid der lucht te noemen. 



Uit het voorgaande is te zien, hoe gewichtig de uitwendige 

 invloeden voor de verbreiding der ziekte zijn. In het dagelijksche 

 leven is men zoo licht geneigd een plant of dier als een onver- 

 anderlijke grootheid op te vatten, hetgeen geenszins het geval 

 is. Terloops herinner ik hier even aan een paar zeer bekende 

 voorbeelden op dit gebied. Bedekt men een groen blad gedeel- 

 telijk met bladtin, dan blijkt, dat, wanneer het blad eenigen tijd 

 aan het licht is blootgesteld, overal zetmeel gevormd is behalve 

 in het bedekte deel. Zoo is het algemeen bekend, dat een 

 aardappel in het donker zeer lange, bleeke stengels maakt, welke 



