en de bladeren voor een groot gedeelte met de vruchtlichamen 

 van Corticium bedekt waren, terwijl de plant geheel gezond 

 doorgroeide. Zelf vond ik een door de djamoer oepas reeds half 

 afgestorven kina-hybride, om welken een klimplant, Ipomoea Nil 

 Roth. groeide. De vrij dunne stengel van deze klimplant was 

 voor een zeer groot gedeelte geheel met de vruchtlichamen van 

 Corticium bedekt, hoewel de plant zelf niets van de ziekte te 

 lijden had. Dit zijn dus wel twee typische gevallen van immu- 

 niteit tegenover de djamoer oepas-ziekte. Men moet dus in beide 

 gevallen aannemen, dat de schimmel, op de eene plant parasiet 

 zijnde, op de andere is overgegroeid en daar vruchtlichamen 

 maakte zonder de plant zelf iets te benadeelen. 



Wat de verspreiding der schimmel betreft, zoo vond ik in de 

 litteratuur vermeld, dat ze reeds gevonden is op Java, Ceilon, in 

 de Straits Settlements, in den Kaukasus 1) en in Kameroen 

 (Afrika) 2). 



II. Beschrijving der ziekte. 



Het lijkt me het beste toe om hiervoor de ziekte bij een 

 bepaalde plant n. 1. de kina te behandelen, wijl het me vooral 

 mogelijk was bij deze plant talrijke proeven te doen. In het 

 algemeen komt de ziekte bij andere planten met die van de 

 kina overeen. 



Wordt een kinastam of tak door de djamoer oepas-ziekte aan- 

 getast, dan verliezen de bladeren van het aangetaste deel hunne 

 normale groene kleur, ze krijgen een herfsttint, n. 1. in het begin 

 een*iets geelroodachtige kleur, die later in donkerrood overgaat; 

 ten slotte verdrogen de bladeren vaak zonder af te vallen. Wanneer 

 alle verschijnselen der ziekte zich aan een tak vertoonen — het- 

 geen echter meestal niet het geval is — kan men daaraan de 

 volgende schimmelvormen onderscheiden: 



a. De vruchtlichamen van Corticium javanicum Zimm. Deze 

 komen voor als lichtroze of witachtige korsten, die doen denken 



1). Von Spechnew. 

 2). Von Faber. 



