52 



tweemaal en is het uitplanten daarmede in overeenstemming. (Zie 

 later). Men waakt er voor, dat de grond van het zaadbed nooit uitdroogt 

 en begint verder op den zesden dag te spuiten met bouillie bordelaise, 

 o. a. tegen Phytophthora. Is verspeening als noodhulp noodig, dan 

 gebruikt men een bamboevorkje, sapz'f, om de S — 12 dagen oude 

 plantjes met kluitje en al uit den grond te lichten en over te planten. 

 Reeds vroegtijdig begint men de bedekking geleidelijk weg te nemen 

 ter voorkoming van ziekten en om de bibits langzamerhand aan de 

 volle zon te gewennen. 



Bij een derde methode gaat men als volgt te werk. Lang van 

 te voren, reeds in Mei, ploegt men het terrein om en hoewel men 

 den besten grond uitkiest, bemest men toch met zuiveren, gedroogden 

 en gezeefden karbouwenmest, tot een hoeveelheid van 120 M 3 . per 

 bouw kweekbed; later zijn ook kunstmeststoften in gebruik gekomen. 

 Vervolgens wordt het terrein verdeeld in strooken van 1 2 voet en deze 

 nog verder omgewerkt en opgehoogd tot tampats bibit van 12X3 

 voet. Den dag vóór het zaaien vangt men krekels en rupsen weg 

 met behulp van er van te voren overgespreide dam én (rijstestroo). 

 Voor één bouw aanplant behoeft men 50 zaadbedden. Door middel 

 van pajongs beschut men het teere materiaal, waarvoor behalve rijste- 

 stroo, ook een papieren bedekking dienst doet. Deze laatste is te 

 vergelijken met de aloude afsluiting met geolied papier, in West-Europa 

 in zwang-, toen het pebruik van glasruiten er no°" te kostbaar was. 

 In de Vorstenlanden zijn de bibits onder geolied papier 10 dagen 

 eerder plantbaar dan die onder damén; resp. is hun ouderdom 

 30 — 35 en 40 — 45 dagen. De papieren pajong blijft voortdurend op 

 het zaadbed ; die van damén wordt later des nachts weggenomen. 

 Per zaadbed gebruikt men ongeveer 10,000 zaadjes; de plantjes dunt 

 men later uit, tot er, ongeveer 1250 overblijven, waarvan men de 

 beste uitplant. Kleine roode mieren houdt men weg door het opstuwen 

 van het water om de bedden, doch later geeft men, om een diep 

 wortelnet te krijgen, voorloopig geen water meer. 



Vergeleken met Deli, plant men in de Vorstenlanden in het 

 algemeen zeer kleine bibits uit, zoodat de rijksdaalder wel als afmeting- 

 voor het grootste blad gelden kan ; in Nederland is deze maat nog 

 kleiner, een gulden. Gewoonlijk rekent men gemiddeld op 30 van 

 zulke kweekbedden per bouw aanplant. 



