76 



de rivieren van boven aanvoerden en dat door het lage gebied heen, zijn 

 wee naar zee kiest. Behalve o-enoemde kanalen en leidingen, bleken 

 dijken en stoompompen noodig, hetgeen den kostprijs van de tabak 

 aanmerkelijk verhoogde. Ook het hooge terrein, dat zich naar het 

 gebergte toe uitstrekt en waarheen de cultuur zich later eveneens 

 richten moest, vorderde veel extra-uitgaven, waarvan de eerste onder- 

 nemingen bevrijd waren gebleven. Thans waren het degeaccidenteerdheid 

 van het terrein, die den aanleg en het onderhoud van kostbare wegen 

 noodzakelijk maakte en de groote afstand van de atscheephavens, die 

 de hoogere transportkosten op den kostprijs van het product legden. 

 Stelden hoogte, regenval en temperatuur naar de bergstreek toe aan de 

 cultuur een grens, die men niet straffeloos overschrijden mocht, ook in het 

 lage land bij de zee vond men zulk een natuurlijke beperking. Daar- 

 gelaten de nadeelen, die uit een minder gunstigen regenval voortvloeiden, 

 bleek bij het naderen van de zee, dat de grond te eenenmale ongeschikt 

 kon zijn voor tabakscultuur, door de aanwezigheid van chloriden en 

 andere in zeewater aanwezige zouten. Aanvankelijk heeft men het 

 aanplanten van tabak, zoowel in het lage kustgebied als in het hooger 

 gelegen terrein, volgehouden, zij het ook dikwijls met twijfelachtig succes. 

 Ten slotte is men tot inkrimping over moeten gaan, en dat met een 

 zooveel sneller tempo, toen het gebleken was, dat andere cultuur- 

 gewassen op die plaatsen veel betere resultaten beloofden, dan ooit 

 aldaar van dekbladtabak te wachten waren. Hierdoor is ook de 

 vroeger gangbare uitspraak als zoude Sumatra's Oostkust, of kort- 

 heidshalve Deli, uitsluitend en speciaal een tabaksland zijn, voor goed 

 van de baan. 



Grondgebruik. 



De oorspronkelijke bevolking bestaat uit Maleiers langs de kust 

 en den benedenloop der rivieren en uit Bataks, die in het hooger 

 eeleo-en grebied en in het bergland wonen. Zij was niet dicht, zoodat 

 zij weinig grond voor haar bestaan behoefde en het grootste deel 

 hiervan voor Europeesche planters beschikbaar bleef. De wijze van 

 Sfrondeebruik eeschiedt volgens door het Gouvernement vastgestelde 

 bepalingen „zooals gelden voor tabak- of landbouwondernemingen 

 gevestigd op gronden, bij contract verkregen van Vorsten en Hoofden 



