79 



Tabak. 



Fig. 30. Zaadbedden op oerboschgronc 

 achtergrond oerbosch. 



op den 



en daar door spontaan op- 

 schietend jong bosch on- 

 derbroken waren. De her- 

 haaldelijke branden, waar- 

 aan dergelijke grasvlakten 

 in de weinig- bevolkte stre- 

 ken blootstaan, deden het 

 jonge bosch meer en meer 

 verdwijnen, maar de lalang 

 zelf ondervond er geenerlei 

 nadeel van. 



Kort voor 1900 was 

 het landschapsbeeld van 

 Deli (de tabakstreek van 

 Sumatra's Oostkust) . het 

 best te omschrijven als een 

 groote lalangvlakte, afge- 

 wisseld met de tabaksvel- 



den en eenio- meer of minder in stand gebleven oerbosch of iontr 

 bosch. Dit tijdvak, dat van de „lalangvlakten", vormt als het ware 

 een tweede periode in de tabakscultuur, zooals het oerbosch en de 

 oerboschgrond de eerste karakteriseeren kunnen. 



De eenzijdige cultuur en het daarop gevolgde langjarig braak 

 en ongebruikt neerliggen van het terrein hebben als regel op den 

 langen duur een nadeeligen invloed uitgeoefend op de eigenschappen 

 van den grond. 



Gedurende de talrijke (7 — 8) jaren, waarin geenerlei grond- 

 bewerking plaats vond, zijn de eigenschappen van den bodem als 

 drager van cultuurgewassen in ongunstigen zin veranderd. In die jaren 

 werd toch niets aan den waterafvoer of aan de luchttoetreding gedaan, 

 en beantwoordde de grond hoe langer zoo minder aan de vereischten 

 voor goeden bouwgrond. Schadelijke organismen konden zich ongestoord 

 vermeerderen en verbreiden. Wanneer er geen tabak groeide, leverde 

 de overvloedige opslag van allerlei onkruid in de lalang tusschentijds 

 een welkom verblijf aan schadelijke dieren, zoodat op het verdwijnen 

 er van niet te rekenen viel; evenmin was beperking te verwachten 

 door felle koude weyens het ontbreken van een winterseizoen. 



