173 Kiuu. 



De handel speculeerde op het nog- gebrekkige van de wetenschap 

 en alhoewel pharmacologen en kruidkundigen beiden, zich met allen 

 ijver toelegden op een ruimere en betere kennis, zoo is het niet te 

 verwonderen, dat het hun niet gelukte een vol en helder licht te 

 verspreiden over de afstamming, de identiteit en de waarde van de 

 onderscheiden kinasoorten. Nog meer verwarring moest er heersenen, 

 omdat men niet te beschikken had over volledig materiaal voor ver- 

 gelijkend onderzoek. 



Uit de geschriften over kina, die in de 17de eeuw verschenen, 

 blijkt niets duidelijker, dan dat men den waren boom niet kende. 

 De een spreekt van vruchten, die op eikels gelijken, een ander meldt, 

 dat de kinabloem lang en rood is en een amandelvormig zaad heeit 

 in een peulvormige vrucht. Weer een ander geeft op, dat de bloemen 

 op die van de Europeesche vlier gelijken en dat het zaad hard en 

 rond is, enz. enz. 



De la Condamine, die in 1735 door Loja en Lima reisde, was 

 de eerste, die eene goede beschrijving en herkenbare afbeelding van 

 eene kinasoort gaf en wel van de Cinchona ofncinalis, ook wel genoemd 

 Cinchona Condaminea. Daaraan is de terminologische naam te danken 

 van Quinquina Uritusinga, — de Quina primitiva. 



Men wist intusschen reeds, dat er meer dan ééne soort van kina 

 was. In 1772 ontdekte en beschreef Dox José Celestino Mutis, een 

 Spaansch plantkundige, in Bogota de C. lancifolia en de C. cordifolia ; 

 terwijl in 1776 Don Francisco Renquifo de kinaboomen in de wouden 

 der provincie Huanuco in Noord Peru op den berg San Cristoval 

 de Chuchero ontdekte. Tafalla vond in 1797 de Cinchona micrantha 

 in de wouden van Monzon en Chicoplaya, terwijl Karsten in 1852 

 in Nieuw Granada de Cinchona lanciiolia aantrof op de hoogvlakte 

 van Funja. 



De overbrenging van de Kinasoorten. 



Alhoewel door de ontdekking van deze nieuwe soorten men zich in 

 het begin der vorige eeuw nog niet ongerust maakte over de mogelijkheid, 

 dat de kinavoorraad van Zuid-Amerika wel eens uitgeput kon raken, 

 zoo gingen er toch reeds waarschuwende stemmen op, vooral van hen 

 die in Loja kennis maakten met de roekelooze wijze, waarop daar de 



