183 Ki"«- 



C. succirubra 7 — 10 mm. lang en 2 — 3 mm. breed. Een kilogram 

 ofhcinalis-zaad bevat ongeveer 1.400.000 zaden, terwijl in dezelfde 

 gewichtshoeveelheid 9.000.000 succirubra, en 3.500.000 Ledgeriana-zaden 

 eeteld worden. 



De bloemen van de meeste kinasoorten — die van de C. Pahudiana 

 bijv. : niet — verspreiden een bijzonder aangenamen geur. Haar kleur 

 is onderscheiden ; roomgeel bij de C. Ledgeriana, wit bij de C. micrantha, 

 meer of minder rosé bij de overige calisaya's, de Pahudiana, de 

 succirubra, de Hasskarliana en de caloptera, violet of purper bij de 

 C. ofhcinalis en de C. lancifolia. 



Ook de kleur der bladeren loopt zeer uiteen ; van lichtgroen, bij 

 succirubra, tot donkerglanzend groen met roode nerven soms, bij C. 

 ofhcinalis. Bruingroen vertoont zich de micrantha, iets lichter de C. 

 caloptera ; terwijl eenige calisaya's, zoowel van de C. javanica als de 

 C. Schuhkraft en Ledgeriana aan de onderzijde van het blad bruin 

 gekleurd zijn. 



Talrijk zijn de nuances en ook de vormen en afmetingen der 

 bladeren. 



Oudemans !) heeft ook eene zeer duidelijke beschrijving gegeven 

 van de structuur der verschillende kurk-, schors- en bastlagen, waaraan 

 het volgende is ontleend. 



De kurklaag (periderma) bestaat uit platgedrukte tafelvormige 

 cellen, die in talrijke lagen voorkomend en nauwkeurig onder elkander 

 passend, lederkurk moeten heeten. In den aanvang zijn zij met lucht 

 gevuld en kleurloos, later bevatten zij kinarood en zijn daardoor 

 roodbruin. Als zich wratten ontwikkelen, zooals o. a. bij vernieuwde 

 basten het geval is, dan vindt men op zulke plaatsen ook sponskurk, 

 dat niet uit tafelvormige, maar uit veelhoekige, isodiametrische cellen 

 bestaat, die soms met kinarood gevuld zijn. 



De schors (mesophloeum) bestaat uit wijde, dunwandige paren- 

 chymcellen die, dicht onder het kurk, in tangentiale richting uitgerekt 

 zijn, doch meer naar binnen tot het veelhoekige en isodiametrische 

 naderen. Haar wand is bruinachtig en de inhoud niet ongelijk aan 

 dien der kurkcellen. Somtijds bevatten zij zetmeel, ook wel kristalgruis 



') C. A. J. A. Oudemans. Handleiding tot de pharmacognosie van het planten- 

 en dierenrijk, p. 186. 



