184 



van zuringzure kalk. Tusschen deze dunwandige liggen somtijds zeer 

 dikwandige, kleurlooze of lichtgele, gestippelde cellen verspreid, die nu 

 eens meer met een dobbelsteen, dan met een bol of korte zuil overeen- 

 komen en met den naam van steencellen worden aangeduid. Bevatten 

 zij kristalgruis, dan noemt men hen kristalcellen ; bevatten zij kinarood 

 dan heeten zij sapcellen. Op de grens tusschen schors en bast, vindt 

 men bij verschen, jeugdigen bast een kring van meer of minder uit 

 elkander staande, buisvormige, d. i. sterk in de lengte uitgerekte en 

 met hare langste as aan die van den tak evenwijdig loopende cellen, 

 gevuld met een bruinroode, troebele, ten deele in water, ten deele in 

 alcohol oplosbare vloeistof. Zij worden met den naam van sapbuizen 

 aangeduid. Bij oudere en gedroogde basten zijn zij dikwerf onduidelijk 

 en niet te vinden. De wand is niet dikker dan die der schorsparen- 

 chymcellen, maar zij zijn twee a driemaal zoo wijd. Op de dwarse 

 doorsnede zijn zij cirkelrond of elliptisch. Op eene overlangsche door- 

 snede kan men deze sapbuizen niet ver vervolgen, omdat zij blind 

 eindigen of door vervloeiing in andere cellen verloopen ; wel echter 

 vindt men soms twee van die buizen boven elkander, soms staan zij 

 afzonderlijk, dan weder tot groepen vereenigd, soms vormen zij een 

 vrijwel gesloten, dan weder een telkens afgebroken cirkel. De meeste 

 auteurs brengen ze tot de melksapvoerende elementen. Oudemans 

 geeft aan den naam „melksapcellen" de voorkeur boven dien van 

 „melksap vaten". 



Behalve deze kunnen meer naar buiten nog andere, nauwere aan- 

 wezig zijn, die echter niet, zooals de eerste, reeds van het vroegste 

 tijdperk van ontwikkeling van de loten kunnen worden waargenomen, 

 maar later ontstaan uit de ineenvloeiing van cellen, die enkel wat 

 haar inhoud betreft met de sapbuizen overeenkomen. Oudemans heeft 

 daarvoor den naam van secundaire sapbuizen voorgesteld. 



Behalve de bruine, met kinarood doortrokken kurklaag van 

 sommige pijpkina's werd ook de krans van primaire sapbuizen door 

 de vroegere pharmacognosten met den naam van harsring aangeduid. 



De bast, secundaire bast (endophloeum) bestaat uit breede en 

 smalle mergstralen, bastparenchym, zeefvaten en bastvezels, waarbij 

 zich ook soms staafcellen voegen. 



De breede of primaire mergstralen zijn op een dwarse doorsnede 

 3 — 4 cellen breed; zij bestaan uit cellen, die meestal breeder zijn dan 



